2011-08-14 Verbannen uit Frankrijk @ Bologne

Na een tocht van 40 uur wil je maar één ding en dat is slapen. Rustig slapen wel te verstaan zonder dat je plotseling uit je bed dondert, je kop stoot of denkt dat de boot vergaat. De dag daarna gingen wij de sluis door en kwamen wij na tijden weer in zoet water. Het plan was snel gemaakt om door het kanaal richting Caen te varen en een briljant plan dat het was. Prachtig landschap om je heen, met heuvels, bomen, een volle zon en een lekker windje. Wat nou motoren! De eerst brug kwamen wij niet onderdoor, wij waren niet op tijd (je moest in konvooi, maar wij waren niet zo snel als de motorboten) en wachten daar zeker een uur. Ik ben lekker gaan zwemmen en de rest ging met Gerrit (bijboot) aan wal om de brugwachter te zoeken, zonder resultaat. Later kwam de brugwachter ons vertellen dat wij weg moesten en dat de brug morgen pas open ging. Helemaal terugvaren was geen optie dus lekker aan de wal bij een mooi plekje aangelegd en de loopschoenen aan. 10 mijl was het, maar het leek wel een dubbele avondvierdaagse, wij besloten te lopen naar Cean, want douchen zou kosten wat kost gebeuren.

Na een fikse wandeling aangekomen bleek dat we pech hadden; de havenmeester was weg en we hadden muntjes nodig om te douchen. Brutaal hotels ingelopen, maar zonder succes. Broodjes shoarma en een paar bier later in de Irish pub maar weg op weg naar de boot. De spierpijn was goed te voelen de dag daarop. Maar in de buurt van de stranden waar de geallieerde de invasie begonnen blijf je natuurlijk niet op je reet zitten. Op pad en fietsen huren, lunch scoren in de lokale supermarkt en fietsen maar. Omaha beach was te ver, maar Juno beach hebben wij wel mogen zien. Terug via het land en veel te ver landinwaarts gefietst waardoor we uiteindelijk een kleine Tour de France hadden afgelegd na dik 8 uur fietsen.

Het was tijd voor wat nieuws en dit nieuws zou Honfleur zijn, naar zeggen een prachtig sprookjesdrop in de heuvels. Na een tocht waar iedereen lekker heeft kunnen vertoeven op het water en pas laat constateerde dat de huid goed verbrand was kwamen wij aan in Honfluer. Hiervoor moesten we eerst door een moeilijke sluis met veel stroming.

Honfleur was mooi en we hebben alles verkend. De haven lag midden in het stadscentrum en de vele terrasjes keken vol op de boten neer. Hier 2 dagen ontspannen voordat wij verder gingen. De markt stond er alleen de eerste avond, balen, want ik heb nog nooit zo’n leuke sfeer meegemaakt. Overal kraampjes met van alles en nog wat en eromheen muziek en terrasjes.

Het was weer tijd voor een lange tocht, weliswaar langs de kust maar wel een nacht doorvaren richting Bologne. Daniel zou eindelijk een keer gaan koken maar na 5 minuten kwam hij witbleek de kuip uit dat de kots al ze mondhoeken had bereikt. Dan maar in Bolgone waar hij een heerlijke maaltijd heeft neergezet. De tocht verliep goed ondanks de vele beschadigingen aan de zeilen. Die zijn inmiddels gerepareerd na keiharde handarbeid. 4 uur werk, maar wel zeker 50 euro goedkoper, misschien wel meer.

Toen, eindelijk waar we stiekem op hadden gewacht maar wat achteraf toch wel spannend bleek te zijn. De Franse douane op de haven, 5 man sterk met leuke wapens en handboeien compleet. 3 boten werden gecontroleerd en wij lagen daar rustig te ontspannen. Makreeltjes ontleden toen ze bij ons aanklopte. Of ze een kijkje mochten nemen,;”Geen probleem meneer”. Wat wil je met 5 jongeren met de Nederlandse vlag! De haven lag vol Nederlanders en die bewonderde het spektakel dat wij van dichtbij meemaakte. Allemaal identificeren, papieren erbij en toen het mooiste…. De boot werd doorzocht door 2 heren met witte latex handschoentjes. Namen werden gecontroleerd, de afgelegde tocht werd gecontroleerd en ondanks dat ze vrij aardig waren was het wel menens. Uiteraard vonden ze niets maar er was wel een ander probleem. Wij hadden niet het officiële ANWB document dat het eigendom van de boot verantwoord. Het duurde en duurde maar voort terwijl de Franse ambtenaren zeiden dat de boete rond de 3000 Euro zou liggen (duidelijk een grap).

Volgens mij vonden ze ons maar een apart stel. Ze vonden het maar vaag hoe je 4 eigenaren en 4 schippers kan hebben. Uiteindelijk kwamen wij ervan af met een waarschuwing en de mededeling dat wij de dag erop de Franse wateren moesten verlaten en niet mochten terugkomen met de officiële papieren. Er werd ons 150,00 Euro bespaart, gelukkig maar. Wat een gave ervaring!

Ja, nu nog veilig in Bologne maar niet voor lang. Wij worden niet langer meer geacht ons in Franse wateren te bevinden. Met een flinke waarschuwing op zak blijven wij brutaal en gaan eerst de stad verkennen en vertrekken dan vanavond, terug richting Nederland. Straks gaan we de tocht goed uitdenken en voorbereiden, maar nu gaan we eerst genieten van het weer en de stad Bologne.

Groetjes namens de crew van deWilde Vaart,

Paul

Dit bericht is geplaatst in Zeilvakantie 2011. Bookmark de permalink.