2012-08-07 Sint Quay de Portrieux

Na een paar prachtige dagen op de Scilly Islands was het dan toch echt tijd om uit te varen. Met hoog water zodat wij ook de Diesel- en waterpomp konden bereiken. Met een heerlijk maaltijd van Paul achter de kiezen voerden wij uit. Het was even wennen want er kwamen grote golven uit het Westen zetten, vanaf the Atlantische oceaan, dwars tussen de eilanden door. Wij moesten een gebouw en een groot wit kruis op 1 lijn houden om de ondieptes te ontwijken maar de zijwaartse stroming en golven waren sterk. Het grootzeil ging niet goed omhoog omdat de ‘lazyjacks’ vast zaten in de vallen. Je merkt nu goed dat de motor, een Yanmar 27PK, het zwaar heeft met 2 meter hoge lange golven en 10 ton cement onder de voeten. Al met al ging het goed en terwijl Laurens hoog in de mast zat voerde Paul de boot met Genua langs de laatste kardinaal.

De voorspelling was minimaal windkracht 4 tot 5, constant en met een heldere nacht. De koers was naar het oosten en de wind zat in de rug. Zonder rif en een volledig uitgerolde Genua begonnen wij aan de lange reis. De stroming was gunstig gepland en de eilandgroep verdween binnen een uur uit zicht. De voorspelling was dat er minimaal 3 meter hoge golven zouden zijn en dat was niet gelogen. Nadat de Scilly’s geen bescherming meer gaven vormde de deining, stroming en wind zich tot reusachtige muren. Vol fascinatie hebben wij de kolossale krachten van de natuur op ons af zien komen. Niet te filmen! Figuurlijk en ook letterlijk niet, de Wilde Vaart liet zich gemakkelijk omhoog tillen waarbij de gemiddelde snelheid van 6.5 knopen verlaagde naar prachtige snelheden van vaak 10 mijl per uur wanneer de golf ons meevoerde. Het was een prachtige ervaring om deze gebouwen van water te zien aankomen.

Het nachtwerk was spannend en zwaar. Onze geliefde Aries (stuurautomaat) kon ons niet helpen omdat de harde wind pal van achter kwam. Wanneer een boot met harde wind aan de wind vaart of halve wind is onze Arie onverwoestbaar, ongeacht windkracht, maar met deze golven werd ook de Wilde Vaart van links naar rechts gestuurd en daar is de Aries niet op berekend. Tot het donker werd nog zo nu en dan mogen genieten van de aanwezigheid van Maanvissen. Ze waren jong en niet zo groot maar kwam wel dicht langszij.

Midden in de nacht nog een zeiljacht ontmoet die naar het westen ging, dat op de motor en tegen de wind in. Een halfuur lang, lichtelijk geïrriteerd en op je hoede naar een rood licht lopen staren. Wanneer wordt dat rode licht nou eindelijk eens groen. Midden op kanaal en in het donker zijn deze lichten van ongekend belang. Een groen licht is stuurboord (rechts). Ten opzichte van je eigen boot kan je dan bepalen of de boot met je meevaart, voorlangs of achterlangs gaat. Deze boot bleef maar naderen en ging langs ons heen op 200 meter afstand. Geen contact met de marifoon kunnen krijgen maar wel met het toplicht een wederzijdse groet gegeven (aan/uit).

De nacht verliep super met goede wissels van de wacht. Vanaf nu wisselde wij beter door eerst de nieuwe crew aan het weer te laten wennen en samen de nacht te bespreken. Mocht er besloten worden de zeilen aan te passen kan dat nu nog samen. Het was een nacht met weinig slaap voor iedereen. De boot ging zoveel heen en weer dat je weinig stil ligt en constant van alles hoort. De geregelde klap van een zijwaartse golf deed de boot galmen en maakte je klaarwakker. Toch rust je goed uit en ben je half in dromenland voor soms een halfuurtje.

De ochtend was prachtig met een gecontroleerde wind en minder hoge golven. Frederiek en Daniel waren getuige van Grienden, een walvissoort die met ze 3e langs de boot zwommen. In bed konden de anderen de geluiden al horen, de hoge tonen maar Frederiek en Daniel zagen de grote walvissen van 3 a 4 meter van dichtbij, volledig zwart met een stompe kop. Bas kreeg er nog wat van mee en Paul was net te laat. Daarna hebben Marius, Randy, Bas en Paul nog lang dubbel gelegen van het lachen. Wat Daniel nu pas te weten komt als hij dit leest is dat er na die eerste ontmoeting met de Grienden geen geluiden meer waren te horen. Wat Marius wel deed was om de zoveel minuten het geluid na doen. De reactie en het gezicht van Daniel was onbetaalbaar. Met gespitste ogen keek hij de zee af en draaide alle kanten op. Een lolletje moet kunnen op zo’n boot.

Die avond laat kwamen wij 1 dag eerder dan gepland aan met laag water in St. Quay. Dit was een perfect geplande binnenkomst waarbij wij op de GPS en de vuurtorens voerde. Eerst de aanvoervuurtoren. Wit licht aanhouden, wordt die rood zit je teveel aan bakboord en wordt die groen teveel aan stuurboord. Wit aanhouden totdat de volgende, een lichtbaken vanaf een andere kant van rood naar wit veranderend. Dan bijsturen en dat witte licht volgen. Dan weer een lichtbaken in de rug die van rood naar wit veranderend, dan weer afsturen en nog een kardinaal ontwijken. Dan kan je de haven in. Dit moest precies goed gaan, het was laag water en de ondieptes waren er genoeg. Dit zijn geen zandvlakte, dit zijn grote rotsen die soms wel meters omhoog uitsteken. Het was een groot succes en wij zijn inmiddels geen amateurs meer. Bijna niemand zeilt ’s nachts, alleen de grote reizigers en tja, dat zijn wij toch ook wel inmiddels. Midden in de nacht lekker douchen en nog even het stadje verkennen. De dag erop waren we vooral druk met lekker ontspannen en goed eten. Daarnaast gingen we windsurfen en vliegeren en bier drinken.

Tijd voor de wissel van de crew die plaats gaat vinden in St Quay de Portrieux, maar daar meer over in de volgende blog. Die komt morgen waarschijnlijk al met onze ervaringen over de Kanaaleilanden.

Groetjes
De crew

Dit bericht is geplaatst in Zeilvakantie 2012. Bookmark de permalink.