2014-07-12 Calais – Cherbourg

7. De ja vu le stroming Alderney
Calais – Cherbourg
10-07-2014 tot en met 12-07-2014

Calais kennen we al van eerdere zeiltochten. De stad biedt niet veel bijzonders, maar kent wel één groot voordeel; gratis moorings in de beschutte baai. Tijd om onze nieuwe aanwinst, de bijboot ‘Little Fart’ eens goed uit te testen. Waarom die naam? Als je al vaak genoeg bent uitgelachen door Engelsen omdat zij de Wildevaart als ‘Wild Fart’ vertalen, dan kan je het beste maar de humor ervan in zien. Aldaar, onze Little Fart werd opgeblazen en zou dienst doen als taxi om ons naar vaste wal te brengen.

Windkracht 5 en voor later die dag staat ons 6 tot 7 te wachten. Op zo’n moment speelt toch de vraag door je hoofd “houdt die mooring de 13 ton wegende schip wel?” Ten opzichte van zelf een anker uitgooien is een mooring bijna hetzelfde principe. De mooring is een boei, een ronde bal die in het water drijft met daaraan een zware ketting met anker. Moorings zijn diep in de grond verankerd, waardoor je er vanuit mag gaan dat deze niet los komen van de bodem. Zelf ankeren brengt altijd het gevaar met zich mee dat het anker gaat slepen of loslaat, terwijl dit risico bij een mooring een stuk kleiner is. Toch blijft het moeilijk om je boot onbeheerd achter te laten.

Little Fart deed het super en moest ook de bemanning van de Waterman heen en weer brengen. Hun dinghy had een flinke scheur opgelopen toen ze tegen onze zwemtrap waren aangevaren. We leggen aan bij een drijvend plateau dat overspoeld wordt met golven. Dat betekent natte voeten. Die avond gezellig met 12 man gegeten op de Wilde Vaart en vervolgens naar de pier gegaan om het geweld van windkracht 7 te zien bij het strand. Gewelddadige golven, die breken op het strand (de branding). Enkele moedige surfers en verder geen zeilboot te bekennen.

De mooring heeft gehouden en ondanks de harde wind hebben we goed geslapen. De volgende morgen speelt de discussie of wij wel of niet uitvaren, want het is zeker nog windkracht 6 met windvlagen van 8. De Wildevaart wil uitvaren, want dit moet de boot kunnen hebben. Dat het Nederlands elftal wederom door penalty’s afdruipt tegen Argentinië wil niet zeggen dat wij bang zijn voor harde wind. De Waterman gaat mee en kijkt het bij de haveningang aan, maar dat betekend veelal uitvaren. De pier staat vol met mensen die vol ongeloof toekijken hoe 2 kleine zeilboten vechten tegen flinke golven. Het is een sensationeel gevecht met wind tegen water. Stroming mee, halve wind en weinig zeil. We beuken de golven door en na 6 uur liggen wij al 40 mijl onder Calais. Prachtige filmpjes en foto’s van deze golven die stukslaan op de zijkant.

Een prima tocht van 3 dagen en 2 nachten volgt. We krijgen nog bezoek van een helikopter die een rondje om enkele zeilboten vliegt. Heel bijzonder zo op de late avond. Hij kwam uit noorden, maakte 2 rondjes en vertrok ook richting het noorden. We zagen een zwarte ronde bal voorop die we herkenden als camera. We zullen ernaar moeten gissen waarvoor hij daar was.

De laatste nacht een ietwat gefrustreerde nacht met weinig wind en dat ook pal uit het westen, de richting die wij opgaan. Stroming en wind tegen staat gelijk aan achteruitgaan. Op de plotter zien we duidelijk dat we dik 3 mijl zijn teruggezet naar het oosten. Omdat er nog 2 uurtjes stroom tegen staat besluiten we, tegen onze zin in, om toch de motor even bij te zetten. De dag erop is het precies zoals in 2011. We liggen dicht bij de kust in de buurt van Cherbourg en hebben nog zeker 70 mijl te gaan richting Alderney. De stroom is nog een uurtje mee, maar zal dan draaien. Uit ervaring weten wij dat bij het gat van Aldedrney (kanaaleiland) en kaap De La Hague (vaste land Frankrijk) ongelooflijk hard stroomt.

In 2011 wilden wij vanuit Portsmouth al richting Alderney varen. We kwamen op de zelfde positie uit als waar wij nu lagen. De stroom en wind waren tegen, maar door de harde wind hoopten wij dat het mogelijk was om toch meters te maken. Het opkruizen lukte helaas niet, en na 2 uur kruizen waren wij zeker 4 mijl achteruit gezet. De route werd toen aangepast naar Ouistreham, want ook Cherbourg was op dat moment niet meer haalbaar.

Ditmaal bekend met de zware stroming besloten wij voor Cherbourg te kiezen. Genoeg tijd in verband met de stroming en het laatste uur, dan kunnen we op een ander moment wel door richting Alderney. Bij het binnenvaren van de grote pier die om de stad lag, hebben wij de motor bijgezet. De pier bestaat uit een dam van grote uitgehakte rotsblokken om de golven te breken. Op de pier staan grote bunkers, waarvan er één helemaal plat is gebombardeerd.

Cherbourg zelf is geen haven om over naar thuis te schrijven. Goede accommodatie, prima stadje maar daar is het meeste wel mee gezegd. Met een heerlijke quiche van chef Marius en een paar lekkere biertjes werd de tocht voor morgen al gepland. De Waterman lag al bij Alderney en wij hadden ook veel zin om naar de kanaaleilanden te gaan. Daar ligt het subtropische klimaat, daar schuilt het echte vakantiegevoel!

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.