2014-07-21 Roscoff – I’le D’eoussant

12. Redding van de klassieke houten tweemaster
Roscoff – I’le D’ouessant
19-07-2014 tot en met 21-07-2014

Het is even afwachten op goed weer, want tot nu toe tegen kan je ernaar fluiten. Uiteindelijk vertrekken we na 3 nachten in Roscoff met een redelijke wind naar I’le d’ouessant. Tijdens de eerste nacht gebeurd wederom dat de wind volledig wegvalt. Er zit niets op dan verder motoren, waardoor we de volgende middag al aan een mooring liggen op dit schattige Franse eiland. Het is niet zoals we ons hadden voorgesteld, of hadden laten vertellen. Het is een prachtige baai, mooi en diep het land in met goede moorings en een prachtig uitzicht. Het eiland zelf oogt alleen erg kaal. Zo is er geen boom te zien en vinden we uiteindelijk ook niet veel meer dan een paar struiken. We zijn zo vroeg aangekomen dat we de hele dag over hebben en maken hiervan goed gebruik. Lekker lunchen, dan gezamenlijk voetballen met biertjes erbij en dan ieder ze eigen ding. Laurens en Bas gaan vliegeren en proberen de Gopro mee te laten vliegen, Frederiek en Marius gaan surfen in de baai en Paul is lekker aan het rommelen op de boot.


Later in de avond bouwen we onze eigen bioscoop op het water. Met de laptop aan de omvormer en op het geluid van de radio aangesloten kijken we ‘What’s eating Gilbert Grape’, een echte klassieker.

De volgende morgen doen we op ons gemak boodschappen voor een langere tocht, want we gaan naar Spanje! Het weerbericht is goed (Noorderwind, ongeveer 4 beaufort, en veel zon) Op het eiland zit een mooi café met uitzicht op de baai, waar we koffie drinken en nog even genieten van het vaste land voordat we die voor 4-5 dagen verlaten.

Eenmaal op de Wildevaart zien we een prachtige houten tweemaster die losgeslagen is van zijn anker, vanwege de redelijk sterke wind in de baai. Zien we dit goed? De boot drijft af richting de rotsen en er is niemand aan boord! Niet denken maar doen! We starten de motor en Paul stuurt de Wildevaart in de buurt maar kan niet dichtbij genoeg komen. Marius Bas en Frederiek springen in Little Fart en voor ze het weten staan ze op de tweemaster en zijn druk in de weer. De boot gaat zijwaarts op de golven en het anker sleept over de grond. Door meer ketting te geven komt de boot weer recht te liggen en het anker krijgt weer wat grip. De boot is al over de lijn van ondiepte heen en hier is het zeer gevaarlijk met ondiepte en uitstekende rotsen.

De Wildevaart is in de buurt maar Paul krijgt deze niet langszij zonder zelf in de problemen te komen. We roepen de hulp in van een visser die het schip wellicht een beetje terug kan trekken richting dieper water, waar de Wildevaart het over kan nemen. Tot overmaat van ramp komt de sleeplijn in zijn eigen schroef terecht en is hij verder meer last dan hulp. De boot is nu niet ver weg meer van de boven water uitstekende rotsen en de eerste klappen kunnen elk moment vallen. Het klassieke houten schip maakt geen schijn van kans en zal enorme schade maken en zo goed al zeker zinken.

Bas vind binnen een manier om de motor van het schip te starten. Wanneer de draaiende motor klinkt en de rookwolken opdoemen daar kort een moment van opluchting. Met de motor veranderd de situatie en het schip maakt snelheid naar voren. Marius en Frederiek hebben de ankerlier onder controle gekregen. Deze is elektrische en de ketting schiet boven water, met anker en al hangt deze binnen enkele seconde netjes aan de romp van de boot.

De boot komt veilig aan een mooring te liggen, waarvan zeker is dat die niet loslaat. Enkele minuten later komt de eigenaar met zijn bijboot aansnellen. Helemaal in shock en en vol met adrenaline. Hij zag het vanaf het begin al gebeuren maar was bezig met een wandeling richting de zuidkaap. De man, al in de 60, was doodmoe van het rennen maar liep over van geluk. Hij had alles gezien en was ons zo dankbaar dat de tranen in ze ogen stonden.


Toen we met ze alle weer op de Wildevaart waren hebben we nog een rondje gevaren rondom dit prachtige schip. Het voelt goed dat je een kleine heldendaad hebt gedaan en ze zwaaiden vol dank naar ons. Ook de andere Franse schepen gingen klappen (ze hadden natuurlijk ook kunnen helpen). Hij hield twee flessen champagne vast maar we hadden de genua al uitgezet en konden niet aanleggen gezien de omstandigheden. Balen, want dat waren natuurlijk wel flessen van 2 duizend euro de stuk.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.