2014-08-02 Gijon – San Juan de la Arena

14. Golfsurfen en afscheid nemen
Gijon – San Juan de la Arena
29-07-2014 tot en met 02-08-2014

We koersen langs prachtige kliffen en bergen, op weg naar San Juan de la Arena en wanneer de avond valt lichten er overal lichtjes op. Prachtig, betoverend en ook heel misleidend omdat wij er recht op af gaan. Dit vissersdorpje is niet gericht op toerisme en wij hebben eigenlijk te weinig details voor het veilig invaren. Onze vrienden zijn er al en de havenmeester heeft ons verzekerd dat het met laag water in het kanaal altijd tot 2 meter diep is uitgebaggerd. De pilot geeft te weinig informatie en de Reeds, alsmede de plotter met kaarten uit 2009 melden dat het vrijwel onmogelijk is met laag water in te varen.

Met een gezonde spanning varen we op de pier af die een duidelijk wit licht geeft met de juiste intervallen. Een rode boei markeert een nabij gelegen ondiepte en met de minuut worden de bergen en kliffen duidelijker. Wij zitten nu in een soort van kom, als je kijkt naar de kustlijn van de kaart. Bij de pier aangekomen brengen we twee lichten op lijn die onze vaarroute aangeven. Paul zet de motor zo nu en dan in zijn vooruit om koers te houden, maar probeert zo min mogelijk snelheid te houden. De golven rollen ons al naar binnen en we willen anticiperen op ondiepte. De meter geeft 4 meter aan, maar dit is altijd een onbetrouwbaar stuk elektronica geweest.

We houden slechts 4 meter afstand op de rotsen en koersen zo iets meer dan een mijl het land in. De dieptemeter tikt de 1.3 aan, maar er gebeurd verder nog niets (onze boot steekt 1.8). De haven ligt aan bakboord en we steken de rivier over en zien in de verte al een dal met een meer. We kunnen de haven niet helemaal in vanwege ondiepte, maar er ligt een steiger waar we kunnen aanleggen. Precies op de kop leggen we aan en dan met 1.1 op de dieptemeter duwt de s-spant kiel zich in de modder. Met wat duwen, schuin trekken, springtjes en de motor op hoge toeren komen we los. De boot krijgt een mooi plekje bij de ingang van de haven. Wij zijn aangelegd en roeien met een vlot naar de Watermannen om daar een borrel te drinken en bij te kletsen.

We blijven uiteindelijk voor 5 dagen in San Juan de la Arena en dat komt door de gastvrijheid van de dorpsbewoners. Nog voordat wij aankwamen kenden iedereen ons al! De Watermannen hadden het al verteld en ze waren hier duidelijk geen zeilers gewend. Een hele happening, 2 van die Nederlandse zeilschepen. We betaalden niets en met de Little Fart (onze bijboot) waren we zo bij de kant. Het was een klein dorpje, prachtig gelegen aan de oceaan met tientallen bergtoppen zichtbaar zover het oog kan zien.


De eerste dag gaan we golfsurfen en dat hebben de meeste van ons nog nooit gedaan. Er staan goede golfen voor beginners, iedereen weet wel een keer op te staan, maar daarop volgt altijd een harde klapper in het water. Wat is het heerlijk als je 1 met de golf bent en wordt meegenomen richting de kant. Nog helemaal niet sturen, nog helemaal niet staan op de plank maar gewoon met de golf mee. Een geweldig gevoel. We vermaken ons de hele dag en ‘s avonds is het tijd voor de bbq. De ouders van Okke, Melle en Tim zijn ook in de buurt en schuiven aan. Ze hebben hier openbare bbq`s staan, waar het hout zelfs al voor klaar ligt, zouden ze in Nederland ook moeten doen! We hebben er een koningsmaaltijd van gemaakt met verse vis van het dorp. Ieder een Dorade, een lekker stuk Bonito (soort tonijn) en kleine inktvissen. Er is strokbrood met zelfgemaakte kruidenboter, gevulde paprika met roomkaas, geroosterd in aluminiumfolie, allerlei soorten beleg voor op stokbrood, natuurlijk een lekker biertje en wijntje en als toetje gevulde banaan met chocolade van de bbq. Wat hebben we het toch slecht, alle heerlijkheid op een stokje, dit is echt puur genieten.


De volgende dag werken we wat aan de boot en gaan in de namiddag een grote wandeling maken. Met laag water kan je van het strand aan het dorp doorlopen langs de rotsen naar een 2e strand, meer afgelegen en achter de berg. Daar beklimmen we de berg en hebben na een flinke klim een prachtig uitzicht op de oceaan, het dorp en het strand. We zien in het klein de meer ervaren surfers van de Waterman over de golfen schieten. We verzamelen mosselen voor het avondeten en ‘s avonds komen de Watermannen bij ons op bezoek. Er is zelfgemaakte uiensoep van Marius en een heerlijke rijk gevulde salade van Fred.

Bas is gister vertrokken en nu gaat Marius er ook vandoor. We gaan beide heel erg missen want dit soort mensen zijn altijd een aanvulling op de reis. Nu begint het voor ons echt, nu gaan we verder met 3 en is het vakantiedeel een beetje ten einde aan het komen. Bij Bas was het nog stoer de tranen bedwingen, bij Marius kregen die de vrije loop. We hadden tenslotte het plan met zijn vieren deze reis te maken. De dag verloopt verder wat gedachteloos, het effect is groter dan gedacht. We knutselen wat op de boot en doen daar enkele klusjes. Zo heeft de Wildevaart een flinke aangroei, een mooie groene baard bij de waterlijn en die moet eraf, want dat remt anders veel te veel. Rond etenstijd komen de Watermannen op bezoek en eten we pasta. Een lekkere borrel is op zijn plaats en we kletsen de oren van elkaars kop totdat het tijd is om de stad te verkennen. Het is vandaag de dag van uitgaan en al de hele week worden we uitgenodigd voor een flower power feest in de lokale pub. Het wordt een mooie avond met de bekende klassiekers en veel dans pasjes.

De volgende dag gaan we wat vissen en snorkelen, maar daarna is het toch echt tijd om te gaan, om weer meters te maken en nieuwe plaatsen te ontdekken. Die dag erop zwaaien we de bekende Spaanse havenbezoekers vaarwel en koersen we de open zee op. Het is nog niet duidelijk of we de Watermannen nog wel zien, maar we hebben nog geen gedag gezegd, dus dat zou toch niet?

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.