2014-09-13 Graciosa – Las Palmas

21. Oceaanse bliksemschichten
Graciosa – Las Palmas (Gran Canaria)
11-09-2014 tot 13-09-2014

We schieten met 5 tot 6 knopen weg van de ankerbaai bij Graciosa. Het Venturi effect is duidelijk merkbaar. Wanneer je tussen de hoge eilanden zit, waar de wind doorheen gedrukt wordt kan de wind al snel 1 tot 2 windkrachten hoger zijn, dan elders in de regio voorspeld is, wat ook wel het
Venturi effect genoemd wordt. Wanneer het donker begint te worden neemt ook de snelheid af tot 4 knopen en zo koersen we de nacht in, met Lanzerote over bakboord. De lichten geven duidelijk de steden aan en ook de vliegtuigen zie je al ruim van tevoren de daling inzetten tot het moment dat ze landen.

Midden in de nacht zien we veel zware bliksemschichten, ver op de Atlantische oceaan ten noorden van ons. Hoewel het ver weg is, nemen wij geen risico. We zetten vooraf 2 riffen en hebben het stormfok bij de hand. De grote genua maakt plaats voor de scherpe kleinere high-aspect genua die we goed kunnen reven. Het is noordelijk pikkedonker, maar boven het eiland Fuertafentura zien we duidelijk de maan, die in volle glorie de zee verlicht en ook het onweer. Hierdoor zien we de wolken wat beter en het lijkt alsof we ons toch moeten voorbereiden op actie, of zoals Marius het zou zeggen; “Prepare for battle”.

De bliksem blijft fascinerend, met haar scherpe kraaienpoten die omlaag schieten en de grote velden van licht in de wolken, alsof een zware oorlog gaande is. Al meer dan een halfuur horen wij geen donder en later nemen ook de bliksemschichten af. We varen weer onder vol zeil en hebben contact gehad met een container schip om het weerbericht te krijgen, deze geeft aan dat het weer stabiel blijft en inderdaad, de nacht verloopt verder rustig.

De volgende dag is extreem warm en we schatten in de avond al op Las Palmas aan te komen. In de middag valt de wind volledig weg en dobberen we wat richting onze bestemming, maar rond 5 uur in de namiddag pakt de wind weer op. Wanneer het donker is, wordt ook Las Palmas zichtbaar met enkele witte lichten op de bergen. We koersen nog tot diep in de nacht door, tot zeker 3 uur ‘s nachts duurt het nog voordat wij in de haven aanleggen. Het invaren van de avond is nog een spannend avontuur.

De industriehaven van Las Palmas is groot, maar de stad is nog veel groter dan wij dachten. Zij behoort tot de grootste steden van Spanje en zover wij het eiland kunnen zien is dat volledig bezaaid met lichten, een adembenemend gezicht. Terwijl wij nog 30 mijl moeten varen beseffen we ons, dat wanneer iemand op dat moment uit Amsterdam met het vliegtuig vertrekt, die persoon eerder aankomt op het eiland dan wijzelf. Dat terwijl wij, met de Wildevaart het eiland al met onze eigen ogen kunnen zien.


Het is moeilijk te bepalen waar wij precies naartoe moeten varen. De vele lichten uit onder andere de industriehaven, de stad, tankers die voor anker liggen en de extreem drukke boulevard waar het nachtleven vol in gang is, zorgen ervoor dat wij niet goed kunnen navigeren op de lichten. Er komen ook nog schepen binnen en met nog 5 mijl te gaan begint alles nu krap te worden. Onze kaarten zijn te oud en we kunnen niet duidelijk de haven plotten, maar met behulp van de digitale pilot van Mike, plotten we een waypoint aan de wal, waar de jachthaven moet zijn. Ook al hebben we op de kaart geen details van wat voor ons ligt, we weten wel waar we moeten zijn. We kennen de haven wel van vooronderzoek, maar waar precies die ingang zit is de vraag.

We pakken veel ruimte naar het zuiden en ontwijken de voor anker liggende tankers. Nu is het spannend, want er komt een tanker binnen en die vaart achter ons langs en maakt een bocht in de relatief smalle geul. Eigenlijk hebben wij geen inbreng in de koers, los van zelf een vaste koers te houden zodat de tanker makkelijk rekening met ons kan houden. Het gaat allemaal prima en we spotten de bakboord lichten van de industriehaven. Nu wordt alles met de minuut duidelijker. Waarvan wij eerst dachten dat torens geconcentreerd licht een raar soort gevormde hotels of kerken waren, tonen zich nu de contouren van twee gigantische olieplatforms die enorm veel licht geven. Er wordt hard aan gewerkt aan de olieplatforms, en de rood gloeiende vonkenregen vliegt alle kanten op. Op sommige plekken zie je kleine stukjes metaal, druipend van de hitte naar beneden vallen. Hier wordt gewerkt met zwaar materieel!

Los van de muziek aan vaste wal, dat nog tot de ochtenduurtjes doorgaat, is het doodstil in de haven. We leggen aan bij de meldsteiger en pakken een paar uurtjes slaap. Om 7 uur laat een medewerker weten dat wij ons om 9 uur kunnen melden om in te klaren. Hoewel dit op Graciosa nog niet was gedaan, is het hier ook meer een formaliteit als je Europees bent; het gaat ten slotte alleen om het betalen van de kosten en krijgen van een havenpas.


We zijn nog niet afgemeerd aan onze steiger of er komt een dinghy op ons af met een meneer die ons een warm welkom heet; “Daaag Wildevaarders, ik vind het te gek wat jullie doen, komen jullie vanavond bij ons eten?” en daar was het eerste contact met Edwin (en Marjo van Research Vessel Orion of Aberdeen, die bezig zijn met het project Ocean Conservation). Eenmaal aan onze steiger wordt het al snel een praatje hier en praatje daar en voor we het weten zitten we op het prachtige schip van Edwin en Marjo te genieten van een heerlijke maaltijd, samen met de Belgische solo zeilster Gerdje, die op 50 jarige leeftijd een jaar geleden bedacht te gaan zeilen. Dit was het begin van een bijzondere en intensieve tijd in Las Palmas, Edwin en Marjo werden onze ouders die we hier niet hadden en vele gesprekken, etentjes en koffie momenten volgden. We kwamen in de overweging meer voor hun project te betekenen dan alleen watermonsters te nemen voor onderzoek naar micro plastic. Hun verhaal en enthousiasme deed ons meer verdiepen en verwonderen over de oceaan waar we op varen. Uiteindelijk, na diverse brainstormsessies, vroegen ze of we mee wilden werken aan een presentatie op de universiteit in Las Palmas, aan Marine Biology studenten. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen, dus daar stonde we dan, in een presentatiezaal van Sciencias del compartida, van de universiteit van Las Palmas!

Grand Canaria erg veelzijdig, we huren regelmatig voor een prikkie een auto van een Duitse meneer in de haven die er al 7 jaar met zijn boot ligt en crossen het hele eiland over. De haven is een groot dorp, bestaande uit meerdere boten die al jaren in Las Palmas hun thuis hebben gevonden. Het midden van het eiland heeft mooie bergen en we maken er prachtige wandelingen met de mooiste vergezichten. Iedereen gaat een paar dagen alleen op pad en zo vliegen de weken voorbij op las Palmas, de eerste plek waar we even echt kunnen “landen”, we zijn tot nu toe flink doorgevaren! Hierdoor hebben we veel mensen ontmoet, met de meest uiteenlopende, prachtige verhalen en hebben we zowel Gran Canaria als Las Palmas goed kunnen verkennen. Het is fijn om eens langer op een plek te zijn waar je uiteindelijk de leuke koffie tentjes kent, waar je een vaste supermarkt hebt en even lekker naar de bieb kan gaan, op donderdag avond op kroegentocht gaat omdat het dat studenten avond is en om de tijd te nemen voor bezinning, wat zijn we nou eigenlijk allemaal aan het doen?


Na 6 weken nemen we afscheid van iedereen die we hebben ontmoet en hebben we onze vierde opstapper een warm welkom geheten aan boord. We zijn weer klaar voor de volgende bestemming, La Palma, voordat we naar de Cabo Verde gaan en worden met veel gefluit en getoeter de haven uitgezwaaid, klaar voor ons volgende avontuur.


Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.