2014-11-17 Las Palmas – Santa Cruz de La Palma

22. Piraat Thomas
Las Palmas (Gran Canaria) – Santa Cruz (La Palma)
15-11-2014 tot 17-11-2014

Met onze nieuwe piraat Thomas varen we met zijn vieren de grote haven van Las Palmas uit. Het is druk en over stuurboord komt een groot vrachtschip binnen, die net in de draai zit en aan bakboord komt een soort passagiersschip op ons af. We koersen halve wind op de pier af, die wij willen ronden om dan noordelijk het eiland te ronden, om dan onze weg te vervolgen naar Santa Cruz de La Palma, een klein eiland geliefd bij wandelaars die het actiefste vulkanisme van de archipel heeft.


De AIS komt nu goed van pas, want op de plotter is duidelijk te zien hoe snel deze schepen varen. Paul wil wat uitwijken voor het uitvarende schip, maar die gaat makkelijk voorlangs met haar 18 knopen per uur. Ook al heb je het gevoel dat het een botsing wordt, hier ben je met 11 meter echt een hele kleine speler op het schaakbord, dus goed opletten. Het binnenkomende vrachtschip gaat een stuk slomer en we schatten met onze snelheid makkelijk voorlangs te kunnen varen. Bij de pier ligt het boorplatform waar nog steeds de werkzaamheden in volle gang zijn. Het is al schemerig en er is wat stroming op de kop van de pier. We zetten de motor voor 20 minuten bij omdat ook de wind onmogelijk is geworden. Dan, weg uit de haven, de maan tegemoet die vol voor ons schijnt, worden wij welkom geheten door de deining. Wij zijn terug op zee!

Thomas wil veel leren en natuurlijk vertellen wij graag enthousiast alles over de ins en outs van het navigeren en de apparatuur aan boord van de Wildevaart. Samen met Paul lopen zij de route door en leert Thomas werken met de hand gps, kaart en met de plotter op de PC. We zijn er na 6 weken aan land zijn helemaal uit, en dan bedoel ik het zeeleven, want de zeeziekte is merkbaar, zeker achter zo’n scherm in de kajuit. Echt een goede timing was het ook niet, want we varen aan de wind naar het oosten om eerst hoogte te pakken, om dan overstag genoeg ruimte te hebben om de kop van Las Palmas te ronden. De wind is goed, maar het is wel beuken tegen de golven in.

Wanneer het pikkedonker is zien we een helikopter met zoeklichten vliegen. Die is op zoek naar SY Sarah, want die wordt al uren opgeroepen door de kustwacht. Wat er is weten we niet, maar de helikopter komt wel even een kijkje bij ons nemen. Pas later op de Kaapverdische eilanden komen we te weten wat er allemaal aan de hand is, want SY Sarah, daar weten wij nu alles van, inclusief haar schipper Max. Daar later meer over! We horen de oproep aan SY Sarah nog 2 dagen daarop, ook door de kustwacht van Tenerife en Gomeira, maar hebben dan nog geen idee hoe en wat.

Eenmaal de kop gerond koersen wij halve wind richting La Palma en later ruime wind. Een bekende en rustige koers, maar dit keer met onze nieuwe stuurautomaat Sjaakie. Sjaakie is geschikt voor zwaardere boten en doet het geweldig! Wat een luxe, als de boot zichzelf stuurt en jij lekker een boekje kan lezen tijdens de wacht, dat is de afgelopen tochten wel anders geweest.

De tocht verloopt soepel zonder bijzondere gebeurtenissen en na 2 nachten leggen wij in de ochtend aan in de haven van Santa Cruz de La Palma, ook wel het groene eiland genoemd door de passaatwinden. We hebben er 30 uur over gedaan, voor een tocht van 90 tot 100 mijl een mager maar geen slecht resultaat is voor de Wildevaart. In de haven is een zwemtriatlon gaande en wij worden verzocht rustig te varen. De haven is geweldig geaccommodeerd en het ligt aan de stad. Thomas is ontmaagd als zeezeiler van de Atlantische oceaan, dus tijd voor biertjes.

We lunchen in de kleine stad en maken een wandeling. Laurens en Thomas gaan op pad naar het vliegveld om ergens goedkoop een auto te regelen, wat ze ook lukt want die namiddag nog rijden ze rond in een grijze Ford. Dat betekend dat we morgen lekker op pad gaan en de bergen gaan verkennen. Die avond maken wij eerst de stad onveilig bij de twee lokale pubs en ontmoeten we sterrenkundige die op het eiland werken en een Duitse jongen die goochelaar is, met geweldige trucs!


De volgende ochtend vertrekken we bepakt met lunch pakketjes en met een USB stick vol goede muziek van Frank, met de auto de bergen in. We rijden uren, verbaasd over het gemak en de snelheid waarmee je vooruit komt met een auto en genieten van het uitzicht. Laurens had een wandeltip gekregen naar een waterval in de bossen, dus wij met wandelschoenen en al op zoek naar de waterval. Een avontuurlijke wandeling volgde, want het leek alsof er al tientallen jaren niemand had gelopen op deze paden? De paden waren voor de helft weg, overal was er de afgrond zonder reling en waar deze wel was, rotte het hout weg. Vaak moesten we ons vasthouden aan struiken, wortelen van kleine boompjes of via de bladeren naar beneden glijden. Na 2 uur klauteren door de wildernis kwam Thomas ons vertellen dat hij hoogtevrees heeft, kruipend langs de afgrond met angst op zijn witte gezicht. We kwamen niet bij van het lachen en besloten de waterval voor gezien te houden, dit leidde nergens toe en Thomas had zijn portie avontuur wel gehad.


De volgende dag zaten we weer heerlijk in de auto, reden door de bergen en dalen via de mooiste kronkelpaden, langs avocado, limoen en bananen bomen. We hadden van de sterrenkundige gehoord dat het hoogste punt heel mooi moest zijn, bij hun onderzoekscentrum en niets bleek minder waar! Eerst lunchte we met een prachtig uitzicht over de vallei tussen de naaldbomen die heerlijk ruiken en wandelde een mooi stuk over een bed van naalden waar we fantaseerden over leven in de wildernis. We rijden tientallen kronkelwegen over en belanden op 2000 meter in de wolken. Tegen het einde van de middag zien we boven de wolken het internationale sterrenwacht centrum verschijnen met al haar koepels, Nederland blijkt er ook een zonnetelescoop en 2 optische telescopen te hebben. Voor we het weten staat de auto geparkeerd op het hoogste punt. We lopen hysterisch naar één van de mooiste vergezichten die we ooit gezien hebben. We kunnen onze ogen niet geloven, geven elkaar een knuffel en raken de komende uren niet uitgekeken, wat is het hier prachtig! We timen dat we nog net de zonsondergang kunnen zien voordat de hekken dichtgaan en de onderzoekers aan het werk gaan. We vinden een plek een beetje uit de wind en zijn stil van de wolken die we onder ons zien liggen, als een wollen deken tussen de bergen en over zee met in de verte de bergtop El Teide van het eiland Tenerife die we zien uitsteken met haar hoogte van 3700 meter. De wolken veranderen nog magischer dan op zee van kleur en we dromen weg bij een uitzicht dat zo uit een film had kunnen komen, wat een geluk dat wij dit mogen aanschouwen!


Nog in een roes van wat we allemaal gezien hebben, rijden we in de nacht terug naar de haven, stoppen om nog even naar de sterren te kijken en genieten de volgende dag van de luxe van een zwembad en sauna waar we gratis in mogen via de haven. Dit eiland is de mooiste springplank geweest voor de tocht die gaat volgen naar de Kaapverdische eilanden. We doen laatste verse boodschappen voor de langste tocht tot nu toe van 800 mijl naar Sal, zo`n 9 a 10 dagen varen.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.