2014-12-01 Santa Maria – Mindello

25. Menu: Vergebakken vis
Santa Maria – Mindello
30-11-2014 tot 01-12-2014

De tocht zal niet meer dan twee dagen duren en de route is afwisselend doordat we verschillende windrichtingen ervaren. Sal achter ons, Sao Nicolau voorbij, een paar kleine eilandjes en dan naar Sao Vicente, waar Mindelo ligt, het zeilersmekka van Cabo Verde. Hier heeft ook de ARC+ aangelegd, dat zijn alle Atlantic crossers die via Cabo Verde meezeilen naar Santa Lucia in het Carieb, als onderdeel van de ARC. Wij doen dus ook een beetje mee, maar liggen wel enkele dagen achter en pakken als eerste eiland Barbados.

We zeilen halve wind voorbij de kaap en snijden de ondiepte nu mooi af. Het is gaaf om op maar 200 meter vanaf het strand de kop te ronden. Daar zien wij mooie grote blauwe rollers breken en de weersomstandigheden laten het toe om hier vlak langs te varen. Met de diepte zit het wel goed en het is een prachtig gezicht; witte stranden met helderblauw water.

We willen nu toch echt eens vis vangen. Paul vervangt de veren voor kleinere veren met kleinere haken. Alsnog groot genoeg om je hand aan op te hangen, maar het aas is niet van de grootte waarmee dikke tonijnen gevangen moeten worden. Het is ochtend en de zon is net opgekomen. Binnen 5 minuten is het raak en halen we een dikke Dorade binnen. We staan verbaast over de kracht van deze vis. Wanneer we de Dorade binnenhalen zien we er zeker een stuk of 8 rondom mee zwemmen.


Laurens pakt de harpoen erbij en schiet er 1 neer, zodat we nu zeker weten dat we voor ieder genoeg verse vis op het menu hebben. We halen er daarna nog twee binnen en filmen het met de GoPro onder water, wat geweldige beelden oplevert. Allemaal fileren we onze eigen Dorade, wat een vies klusje is maar zeker de moeite waard. Het is Thomas zijn eerste verse vis. Paul kruidt de vis en bakt ze dan stuk voor stuk op. Een uur later heeft iedereen heerlijk gegeten, net een restaurant! De filets glijden van de graat af en we zitten na het eten goed vol.


In de 2e nacht is er wisselvallig weer door de omringende eilanden. De wind verandert veel van richting, zo nu en dan wat regen en harde wind, maar ook weer windstiltes. Een beetje vermoeiende nacht, maar rond 4 uur worden de lichten wel duidelijker en zijn we bijna bij de haven. Het leukste moment van de tocht, het invaren in het donker dat geleidelijk licht wordt. De lichten van de eilanden zijn overal om ons heen en we koersen nu op Ilhe dos Passaros af. Mindelo ligt in een grote inham en voordat je tussen de grote bergtoppen doorvaart ligt er in het midden een gigantische rots in het water die je aan beide kanten kan passeren.

De wind is weer eens weg en we zetten de motor bij. Het wordt licht en we zien de bekende gezichten op de rotsen, uit verhalen die we over Mindelo hebben gelezen. Als je goed kijkt zie je vanaf het water gezien, een gezicht van een mens dat op zijn rug ligt. Bijzonder om te zien, zeker nu de zon net opkomt en het langzaam licht wordt.

We motoren de haven binnen, langs de ankerplek waar we Mike weer zien liggen en gaan in de marina liggen. We moeten met de punt naar voren en dan aan een mooring (anker) achter. Alle boten schommelen nogal tegen elkaar aan, dus dat wordt goed afmeren en veel stootwillen ertussen. De ARC boten zijn al op weg naar de overkant, maar de haven ligt toch nog erg vol met boten die allemaal paraat staan om te vertrekken. De haven is van een Duitser die de haven heeft opgebouwd samen met de locals. Het is er luxe voor Cabo Verde met een echte douche en we genieten van ons victory-biertje.


Er liggen ook Nederlanders die een rondje Atlantic zeilen. Zij varen een beetje met elkaar op en de kinderen kennen elkaar als buurtgenootjes. Een bijzonder verhaal van Erik, die er tussenuit is gegaan voor een jaar zeilen, samen met zijn vrouw en twee kinderen, dat biedt nog eens perspectief voor de toekomst! Je moet alleen wel 5 jaar van te voren verlof aan vragen en je werk moet het maar kunnen permitteren, maar het kan!

We vinden al gauw een bakker waar je heerlijke hapjes kan halen en zitten er regelmatig voor een kop koffie en internet, om de tocht voor te bereiden en een laatste contact met Nederland te hebben. De jongens gaan nog een avond met Mike op stap en belanden van de ene kroeg in de andere terwijl Frederiek geniet van een avond alleen thuis, wat een luxe, dan zal de komende 3 weken wel anders zijn!

Verder is het voor ons vooral een plek om zoveel mogelijk verse groente en fruit in te slaan. Dit blijkt een heel leuk project te zijn, we belanden bij kraampjes op straat waar we kolen, aardappelen en heel veel eieren kopen en vinden een grote versmarkt in een prachtig gebouw waar we kilo`s tomaten, pompoen, sinaasappels, limoenen, courgette, paprika, knoflook en ui kopen. We wisten van tevoren dat groente en fruit relatief schaars en duur is op de Kaapverde, maar vinden het toch lastig te onderhandelen over de prijs, wat betaal je nou voor 10 kilo uien, we hebben ze tenslotte hard nodig!

Voorbij de vismarkt met gigantische tonijnen vinden we grote trossen bananen, we besluiten ook daar ruim 10 kilo van mee te nemen en komen volgepakt weer op de boot waar we alles een zeevaste plek geven, hoe lang zullen we hiermee voort kunnen, zullen we na 2 weken nog iets vers hebben? Uit eerdere ervaring doen de aardappelen, ui en pompoen het erg goed op lange termijn en we spreken af alle groente en fruit dagelijks te controleren en de eieren om te draaien.

In de supermarkt vinden we yoghurt en koksroom dat niet in de koeling hoeft, wat een uitvinding! Dat wordt een luxe voor ons aan boord, al zijn we aardig creatief zonder koelkast aan boord en missen hem niet.


We hebben naast een boodschappenlijst ook een klus lijst af te werken voor vertrek, niets spectaculairs, maar wel belangrijk voor vertrek. Van de mast en stagen controleren tot veel water bijvullen en de bilges leeg halen naar de juiste kaarten en weerberichten regelen. We zijn hier uiteindelijk iets langer dan verwacht mee bezig, mede door de relaxte sfeer die er in Mindelo heerst en het tempo van de boot door de katers van de jongens, maar weten toch 2 december te vertrekken in de avondschemering, klaar voor de langste tocht ooit. We hopen voor kerst aan te komen, en kijken uit naar wat 3 weken alleen maar zee en elkaar zal brengen. Vol goede moed en met een heerlijke wind langs de eilanden groep varen we richting Barbados.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.