2015-01-10 Port Elizabeth – Tobago Cays

29. Pirates of the Caribbean style
Port Elizabeth, Bequia naar Tobago Cays
07-01-2015 tot 10-01-2015

Het is slechts 28 mijl varen naar de Tobago Cays, ofwel een lekker dagtochtje met veel mooie eilanden. Het gaat spannend worden, want we moeten tussen de koraalriffen doorvaren maar volgens Joe ben je veilig zolang je niet in het lichtblauwe water vaart, waar de bodem te zien is. Ja, dat klinkt makkelijker gezegd dat gedaan, we hebben goede hoop.

Nadat de boot helemaal opgeruimd is vertrekken we rond 10 uur in de ochtend. De Dinghy gaat op het voordek, waar ze perfect kan liggen onder de kotterboom. Na de tocht vanuit Barbados weten we zeker dat we nooit meer met de Dinghy achter de boot willen varen. Er staat een prima 15 knopen constante wind en varen met 4 tot 5 knopen naar het zuiden. Onderweg varen wij langs Mustique, een privé-eiland dat bewoond wordt door bekende mensen zoals Mick Jagger. Je mag hier wel aanleggen, maar het is zo duur en daarbij slecht gefaciliteerd dat het niet echt de moeite waard is. We koersen op Mayreau af en weten dat 1 mijl voor de kust een rots ligt die we westelijk moeten ronden om dan in een rechte lijn naar de Cays te varen.

Het is erg onduidelijk, omdat er zoveel eilanden en rotsen zijn van verschillende maten, dat je niet weet wat ze nu bedoelen. Het is een klassiek voorbeeld van je te vroegtijdig druk maken, terwijl je ook op je kaarten moet vertrouwen en de gps. Er is stroming, wat het nog lastiger maakt maar achteraf is het heel simpel. De rots die wij dachten te moeten ronden is totaal de verkeerde, want wij varen slechts langs een 1 meter hoog uitstekend rif en gaan dan de ondieptes in. Veel boten kiezen een andere route, maar dat is ver om en dan heb je geen wind meer. De kaart is duidelijk en we houden de dieptes goed in de gaten. Zolang we op 10 meter diepte zitten is het goed, we ontwijken een wrak en blijven uit de lichtblauwe gebieden, daar waar het tot 5 meter diepte afloopt. Joe en Julliette hadden gelijk en het stelt allemaal niet veel voor, maar het is wel imponerend om al die golven op de riffen te zien breken. Weer een ervaring rijker!

Nog voordat we koers verleggen, naar het gebied waar de Cays liggen, omringt door een grote cirkel riffen, vangen wij onze eerste Barracuda. Dat mag daar niet, maar het is net ervoor en Frederiek haalt de vis snel binnen en na 10 minuten is er alleen nog maar een mooi wit stuk vlees over. We koersen aan de wind met de zeilen bij op ons waypoint af. De motor staat standby maar is pas later nodig. We worden gevolgd door een Franse boot die ons makkelijk kan inhalen met een veel sterkere motor, maar ze volgen precies onze stappen. Ze varen alleen op motor en elke keer als Paul een ondiepte een beetje ontwijkt, doen zij hetzelfde. Dat is toch wel gaaf, ze vertrouwen ons, de Wildevaart!

We varen tussen de kleine eilanden door (diepte 3 meter) en zoeken achter het rif een mooi plaatjes om te ankeren. De ankergrond is naar zeggen heel goed en dat klopt zeker want met 40 meter ketting uit, op 10 meter diepte, liggen wij de komende 3 nachten muurvast (Dat met ‘s nachts 6-7 bft.). Het is al laat maar voordat het echt donker is snorkelen we naar een strandstrook tussen het rif om het echte onbewoonde eilandgevoel te ervaren. Dat lukt maar al te goed, want we lopen op een stuk strand dat aan 3 kanten door golven wordt aangevallen. De golven slaan dus aan 3 van de 4 kanten op een stuk strand van nog geen 10 meter breed, recht, links en voor je met jezelf als middelpunt op zand!

De volgende dag gaan we op zoek naar de schildpadden en zonder enige moeite vinden wij er meerdere. Ze zwemmen overal en je kan ze rustig bekijken. Wat een geweldige dieren! Ze zijn behoorlijk snel en wendbaar onder water en als ze even geen zin hebben in ons, dan kan je ze niet goed bijhouden, ook niet met flippers. In de middag leggen wij de dinghy aan een mooring bij het koraalriffen die midden in zee liggen. Dit is het rif dat als een grote cirkel om de eilanden heen ligt. Laurens surft naar de plek en samen verkennen we dit prachtige koraal. Grote schollen vissen, een pijlstaartrog, prachtig koraal, alle kleuren en vromen, je kan er hele routes snorkelen, tussen de riffen door wat een geweldig gevoel geeft.

Als afsluiter maken we een frame in de grote vlieger van Laurens. Aan dat frame kan de GoPro hangen en zo kunnen we het gebied vanuit de lucht filmen. Het lukt! De vlieger is wel heel zwaar door veel wind en hierdoor vlieg je vaak meters naar voren. Omdat dit strandje maar 10 meter breed is met water aan alle kanten is het dus een grote uitdaging de vlieger in de lucht te houden en jezelf op het strand staande te houden.

Dag 3, er staat wat meer wind en het is iets meer bewolkt maar wij willen toch ons plan aanhouden. Achterin het rif, noordelijk van de eilanden is een doorgang tussen 2 bogen van riffen. Want buiten de eerste halve cirkel is nog een halve cirkel van riffen veel dieper in zee en daarvoor nog, op bijna open zee ligt een heel bijzondere eiland; “Petit Tabac”. Hier is o.a. De film; “Pirates of the Caribbean” opgenomen. Wij motoren met onze dinghy tussen de riffen door en belanden dan op een wat ruige zee, het kan net met de dinghy, maar spannend is het wel en niemand neemt die dag de moeite het eiland te bezoeken. Na een werkelijke rollor coaster over de golven komen wij aan bij de luwte van het eilandje en leggen we aan op het prachtige witte strand.

Het duurt minder dan een uurtje en we hebben het hele eiland rondgelopen. Op de punt staat de bekende palboom die tegen de wind vecht. Paul en Frederiek snorkelen wat en spotten, wanneer ze langs het strand lopen, een kleine haai. Laurens en Francien gooien de vlieger in de lucht en schieten prachtige beelden. Met een heerlijke pastasalade en een mooi kampvuur trotseren we de regenbuien, want hoe mooi het allemaal is, we hebben niet de beste dag gekozen. Het is maar hoe je het bekijkt, want nu waren we helemaal alleen, maakten we een kampvuur en genoten van de stilte. E struiken zitten vol met schelpdieren waar wij een eigen leger van maken. Eerst ons dode krabbeenleger in Portugal en nu deze rare hammarclaw scheldiertjes. Ze lopen alleen steeds weg.

Die avond zien wij Joe en Juliette weet van de Osprey, onze Amerikaanse vrienden. Ze hebben een zware tocht gehad en Juliette was de hele tocht ziek en ligt nog op bed. Ze blijven waarschijnlijk niet omdat het die dag al behoorlijk hard waait en ook de komende nacht wordt heftig. Hoewel wij beschut zijn door het rif zijn de rukwinden toch zeker tot 30 knopen en dan lig je niet heel lekker te dobberen. De volgende ochtend betalen wij 10EC per persoon per nacht voor het natuurbehoud en gaan we op pad. Osprey is al weg en voordat we gaan zien wij de Feeks voorbij varen, een Nederlands schip uit nota bene onze thuishaven ‘Almere haven’, wat zijn de kansen? De Cays lopen leeg en ook wij lichten nu ons anker.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.