2015-01-18 Kingstown – Bequia – Young Island

31. Groot onderhoud en Brits bezoek
Kingstown – Bequia – Young Island
16-01-2015 tot 01-02-2015

We horen dat we niet lang met zijn drieën zullen blijven, want we krijgen wederom visite. Dit keer van Caroline, een vriendin van Laurens die hij op Barbados heeft leren kennen. Ze komt over 10 dagen, wat betekend dat we goed de tijd kunnen nemen voor de Wildevaart door onze kluslijst af te werken, en waar kan dit beter dan in het prachtige Bequia! Daar liggen we weer in de mooie baai van Bequia, bij het leuke plekje Port Elizabeth, een echte aanrader. We ankeren perfect tussen de moorings, dicht in de buurt van een dinghy dock en kunnen met gemak het anker controleren omdat het zo ondiep is. Onder de kiel zit maar 20 centimerer, dus we geven wat meer ketting waar het iets dieper is. Paul legt het anker helemaal vast legt met stenen er omheen, zo.. we kunnen geen kant meer op!


We nemen nog eens goed de kluslijst door en iedereen neemt een taak op zich. Laurens ontfermt zich over de bakboord lier die er geen zin meer in heeft en lijkt te zijn vast geslipt. Na 2 dagen is deze weer te gebruiken en klinkt en loopt weer als een zonnetje. Het veertje wat de schakels op hun plek houd en ervoor nodig was om de lier te repareren is te vinden, maar kost welgeteld 10 dollar. Dit terwijl je daar in Nederland niet meer dan 30 cent voor zou betalen. Helaas, maar het kan niet anders en die lokale zaken die weten dat ze goud geld kunnen verdienen. Paul neemt de ankerlier onder handen, deze loopt regelmatig vast en was als onbruikbaar bestempeld. We gebruiken de ankerlier niet vaak, want wij trekken de ketting en anker altijd met de hand omhoog, maar toch wel fijn als deze gewoon werkt. Dit lukt hem en we hebben weer een werkende ankerlier, fijn! Verder zorgt Frederiek voor een nieuwe verflaag in de keuken en maakt de romp en opbouw roestvrij, de boot lijkt wel als nieuw! Verder maken we elke dag een deel van de romp gras/krab en schelp vrij. Het is een behoorlijke klus, maar het is nodig want we verliezen er veel snelheid door. Terwijl we ermee bezig zijn zwemmen er veel vissen om ons heen, die zijn blij met wat wij weg halen en genieten van de lunch!


Tussendoor worden er vele kleine klusjes gedaan en ook veel geklets met andere boten. Er schijnt een Nederlands “netje” te zijn, waarvan 3 boten toevallig ook in de baai liggen. Dit zorgt voor diverse borrels en kletsmomenten als je met de dinghy op pad bent. Als klapper hebben we gezamenlijk met Eric en Denise van de Volunte en Marjolein en Stefan een laatste bbq op het strand. SY Osprey met Joe en Juliette liggen ook in de baai. Zij helpen ons graag met onze tochtplanning en geregeld zitten we daar met kaarten, pilots en kopjes koffie. Wat een rijkdom al die kennis!

De dagen vliegen natuurlijk veelte snel voorbij, het is heerlijk om eens de tijd te nemen voor de boot, terwijl radio programma Vroege Vogels op de achtergrond verteld over het jaar van de das. En dat met tropische uitzichten om je heen. Na het klussen even snorkelen, kreeften vangen of een wandeling langs het strand, feest!
Het kan niet altijd feest zijn, er is een avond waar we bij het licht van onze olielamp het gevoel hebben dat het anker krabt, Paul houdt dit nauwlettend in de gaten, en jawel, na 4x de ankerketting een stukje te hebben binnen gehaald, blijven we nog steeds dichter bij de catamaran komen die achter ons ligt. Die heeft het ook al gezien en zelfs zijn motor al gestart. Dit klopt niet, we krabben echt! We starten de motor en ankeren een stukje verderop en staan versteld van wat er gebeurd is, we hadden het anker elke dag gecontroleerd en er staat bijna geen wind? Het lijkt wel of iemand express het anker heeft los gegooid, kan dat? Zouden de mooring eigenaren het niet prettig vinden dat we ertussen ankeren?

We gooien onze fortress anker, die we geleend hebben van Bob (WSV Almere Haven), uit naast onze vaste CQR als reserve en Paul legt wederom extra stenen er omheen. Na 3 dagen, precies op de dag dat Caroline aankomt, lijken we te zijn losgekomen van ons CQR anker en liggen alleen nog aan het fortress anker, we hebben te weinig ketting gegeven en er staat een flinke wind met swell. Dit keer was het echt de wind maar gelukkig vindt Paul een mooring onder water die niet gebruikt wordt, de mooring bal mist en we besluiten die te gebruiken. Niet veel later, als Paul nog bezig is de mooring te verstevigen, komt de eigenaar langs en vraagt een kleine vergoeding, wat we prima vinden. Hij blij met een gerepareerde mooring, wij met een goedkope oplossing.


Caroline blijft 10 dagen, waarvan de eerste op Bequia, waar genoeg mooie snorkel en wandeltochten gemaakt kunnen worden. We spreken met Osprey en een Belgische boot af een wedstrijd te doen naar St. Vincent, want we blijken allemaal toevallig op dezelfde dag te willen vertrekken. Om 11 uur uitvaren is de richtlijn. Wanneer we zeilend van onze mooring weg varen zien we al snel Osprey hun Genua uitrollen. Bij het uitvaren van de baar liggen we aan kop, met volle zeilen en een heerlijke bries. Als we de hoek om zijn van de baai, worden we al snel ingehaald door zowel de Belgische boot als SY Osprey! We zijn duidelijk de langzaamste boot, het is geen competitie meer voor ons. We praten via de marifoon over naar welke ankerplek we varen en Osprey blijkt al een mooi plekje te hebben gevonden voor ons, naast hun bij Young Island. Bleu Lagoon bleek teveel swell te hebben om rustig te liggen.
Onderweg doet Caroline goed mee met het reilen en zeilen van de boot, achter het roer staan, in de dinghy zitten, vliegende vissen spotten, zeilen aanpassen, totdat ze aangeeft naar de wc te moeten gaan. Frederiek geeft nog aan dat ze beter op de emmer kan, maar ze wilt het graag binnen in de wc proberen, die Laurens net vorige week na 6 weken defect te zijn geweest, heeft gerepareerd. Helaas heeft dit haar zeeziek gemaakt en de rest van de tocht moet ze bijkomen van het wc bezoek, arme meid, het ging zo goed!

Bij aankomst is de zeeziekte snel vergeten en zwemmen we naar Osprey en bezoeken we het privé eiland, Young Island vanwaar je een mooi uitzicht op de lagoon hebt. Er is nog veel te doen op St. Vincent en we vermaken ons er uitstekend. De busjes zijn wederom een belevenis, we wandelen met Joe en Juliette richting de vulkaan, wat uiteindelijk te zwaar blijkt te zijn. We zijn niet snel uit het veld te slaan en doen daarna een volgende poging om van de ene naar de andere kant van het eiland te lopen via de vulkaan rug. Dit blijkt boven verwachting mooi te zijn, het is een tocht door verschillende vormen van vegetatie, van regenwoud, tot ruig landschap, rotsen naar open velden met wolken die overvliegen waardoor het koud is met een flinke wind. Uit het niets trekken de wolken even weg, we hadden al niet meer verwacht iets van de vulkaan te zien en plots ligt daar de hele vulkaan open voor ons, we kunnen onze ogen niet geloven, zo mooi! En als we de andere kant opkijken zien we de oceaan liggen en het dorpje waar we naartoe wandelen. Dit blijkt nog een hele afdaling te zijn door het bos en langs vele marihuana plantage`s, je waant je in een tropische tuin met de mooiste bloemen en planten, het lijkt wel een natuurfilm.


Na ruim 7 uur wandelen komen we bijna in het dorpje aan, waar na anderhalf uur blijkt dat er geen busjes meer rijden, gewoon omdat ze soms wel en soms niet komen. Gelukkig is er een verpleegster die ook naar huis moet en ze regelt een goedkope taxi, die er ook nog 2 uur over doet, maar dat mag het plezier van een prachtige dag niet drukken. We zijn voldaan nadat we na een zwemtocht naar de boot uiteindelijk ‘s avonds laat op de boot thuiskomen.

In bleu Lagoon kunnen we water bijvullen, wat wel nodig is na ruim 5 weken! Het is een luxe haven en we mogen er zelfs even douchen, we vullen meteen alle emmers om wat wasjes te kunnen doen en varen daarna weer terug naar Young Island. Vanaf hier vertrekt Caroline weer naar Barbados waar ze haar ouders bezoekt en dan door richting Londen. We maken nog een laatste feestmaal op de boot en dan is het de volgende dag alweer vroeg tijd voor het afscheid en zijn we wederom weer met zijn 3e. Ook dit keer niet voor lang, want we vertrekken naar Curaçao waar familie van Laurens langs komt. Na wat boodschappen zijn we klaar voor vertrek, we hebben dit eiland van top tot teen mogen ontdekken en het was een prachtige ontdekkingstocht!

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.