2015-02-22 Spaans Water – Ponce (Puerto Rico)

33. Zwaar zeezeilen; Aan de wind naar Puerto Rico
Spaans water – Ponce
22-02-2015 tot 04-03-2015

In de namiddag van 20 februari zetten we koers richting het noorden. De precieze bestemming is onbekend; het liefst varen we in een ruk naar de Britse Maagdeneilanden maar we weten van tevoren niet of dat te bezeilen is. De sterke oostelijke wind, de golfslag en de stroming zullen gezamenlijk bepalen waar we uit zullen komen. Het enige wat wij kunnen doen is de boot zo goed mogelijk op een aandewindse koers houden en hopen dat we niet uitkomen in Jamaica.

Bij het vertrek op 20 februari blijkt dat de stroming toch best sterk is. Eenmaal vertrokken uit het Spaanse Water, aan de zuidkant van Curaçao, varen we een aandewindse koers in zuidoostelijke richting. De boot loopt lekker, en we besluiten zelfs een rif te zetten vanwege de sterke wind. Het voelt goed om de boot tegen de golven in te zien beuken na een flink aantal maanden van varen met de wind in de rug. De boot loopt niet hard – ongeveer 3,5 knopen. Met deze snelheid zullen we in ongeveer 5 a 6 dagen aankomen op de volgende bestemming.

De invloed van de stroming en de beperkte zeileigenschappen van 13 ton beton worden snel duidelijk als we na zo’n anderhalf uur overstag willen. We gooien het roer om in de hoop dat we Curaçao over de andere boeg aan de oostkant kunnen passeren. De GPS drukt ons met de neus op de feiten; in plaats van het eiland te passeren varen we precies dezelfde koers terug naar Curaçao. Na 4 uur zeilen zijn we aangekomen op de plaats waar vandaan we zijn vertrokken. De stroming en de golven duwen het schip flink richting het westen.

Na kort overleg besluiten we toch een poging te wagen om het plan richting het noorden te varen. Eenmaal bij de kust, waar de stroming iets minder sterk is, besluiten we de motor aan te zetten en voorbij de oostpunt van Curaçao te motoren. We besluiten vanaf dat punt de zeilen te hijsen, goed te bekijken welke koers de Wildevaart kan varen, en dan te besluiten of we de oversteek gaan proberen te maken of dat we terug varen naar Curaçao om beter weer af te wachten.

Een paar uur later zien we de Oostpunt van Curaçao aan onze linkerhand. De wind is toegenomen en ook de golven zijn in dit gedeelte van de zee iets hoger. De zeilen gaan omhoog, de motor wordt afgezet en de boot stampt door de golven richting het noorden. Na een paar uur blijkt dat als we de koers kunnen aanhouden we uiteindelijk uit zullen komen in de Dominicaanse Republiek. We besluiten het erop te wagen, en hopen dat de wind en stroming ons niet verder westelijk zullen brengen.

De dagen die hierop volgen zijn best onrustig. De boot is flink aan het stampen, en we bekijken elke paar uur wat de werkelijke koers is die we kunnen aanhouden. Naarmate we langer aan het varen zijn blijkt dat het schip een meer noordoostelijke koers kan aanhouden. Als de wind toeneemt kunnen we iets hoger varen, neemt de wind af moeten we iets meer afzakken. Het ene moment varen we zo richting Haïti, het andere moment richting St Maarten. De gemiddelde koers brengt ons uiteindelijk richting Puerto Rico. Het schip houdt zich – zoals altijd – prima. Wel maakt het weer nieuwe geluidjes op deze aandewindse koers, die we al een tijdje niet meer gevaren hebben. Het weer houden we goed in de gaten zodat we altijd op tijd zijn met het zetten van een rifje. We varen zo’n 3,5 knopen, hetgeen gezien de omstandigheden een prima score is voor ons oude scheepje.

Het nadeel van deze aandewindse koers tegen de golven in is dat het voordek min of meer onbegaanbaar is. Er komt veel water over waardoor een boekje lezen op het voordek er niet in zit. Een ander nadeel is dat de luiken ook dicht moeten blijven, zodat onze bedden niet nat worden. Binnen is het hierdoor best benauwd. Na een tijdje went echter alles. Onze windvaan kan het schip gelukkig mooi op koers houden waardoor er tijd over blijft om een boekje te lezen, een filmpje te kijken, of te luieren in de kuip.


Op deze manier slingeren we een paar dagen door richting het noorden. Onderweg vernemen we van een schip dat de wind en golfslag constant blijft. Er komen een paar buien over die een mooie gelegenheid geven voor een zoete douche en daarnaast mooie regenbogen opleveren. Het schip houdt zich verder ook prima. Paul en Fred, die zich in het begin van de tocht niet helemaal goed voelde, voelen zich elke dag een stukje beter.

Uiteindelijk varen we na zes dagen de stad Ponce binnen aan de zuidkant van het eiland Puerto Rico. Verder varen richting het oosten is geen mogelijkheid; de motor zal het schip niet goed tegen de golven in kunnen krijgen en op zeil is oostwaarts varen al helemaal geen optie. Hoewel we hoopten aan te komen op de Britse Maagdeneilanden kijken we enorm uit naar alles wat Puerto Rico te bieden heeft.

Hoewel Puerto Rico ons veel zal bieden in de dagen die hierop volgen vallen de eerste 24 uur op Puerto Rico heel erg tegen. Bij het inklaren bij de douane en immigratie blijkt dat we eigenlijk een visum hadden moeten hebben voor aankomst op het eiland. Puerto Rico is in feite een kolonie van de Verenigde Staten, waardoor het Amerikaanse visumplicht van toepassing is en de starre ‘Homeland Security’ haar reputatie waarmaakt. De instanties tonen geen begrip voor de redenen die we aandragen voor het feit dat we geen visum hebben. De instanties geloven simpelweg niet dat het van tevoren onbekend was waar de wind ons zou brengen, en dat we daardoor niet van tevoren een visum hebben aangevraagd voor Puerto Rico. Voor de Amerikaanse overheidsdiensten is het rondzeilen zoals de Wildevaart dat doet simpelweg onvoorstelbaar. We ontkomen niet aan een (hele) flinke boete, maar zijn daarna gelukkig wel vrij om te gaan en staan waar we willen. Hoewel het begin tegenviel blijkt Puerto Rico barstensvol leuke mensen te zitten, en is het een ronduit prachtig eiland om met de boot te ontdekken.

Met de boot kan je op ontelbare plekken ankeren tussen de mangrove, eilandjes en baaitjes, alleen of met meerdere zeilers, voor ieder wat wils. Er is zoveel, dat we goed bedenken waar we allemaal naartoe willen en in welke tijdsspanne, we kunnen niet alles zien! Hieruit volgt het plan voor het huren van een auto, de goedkoopste wel te verstaan. We worden zowaar opgehaald bij de Club Nautico in Ponce, zo gaat dat hier, met een luxe Jeep Wrangler. Eenmaal bij het verhuurbedrijf vraagt de man of we niet in de Jeep willen rijden voor hetzelfde geld? Maar natuurlijk! Laurens is in zijn nopjes en we scheuren het eiland over. We hebben de Jeep voor 2 dagen dus we hebben een drukke planning, van vele watervallen langs de Rute Panoramica tot de oude stad San Juan, die opgebouwd is als fort in 1500 om Puerto Rico te beschermen tegen piraterij en buitenlandse bezetters. Zelfs de Nederlanders hebben de stad geplunderd in 1625, we verbazen ons over hoe vaak we Nederlandse geschiedenis hier in het Carieb tegen komen! Uiteindelijk is er in 1898 de Spaans-Amerikaanse oorlog, waarna de stad werd bezet door de VS.


San Juan is de hoofdstad in het noorden van het eiland, het is ook een havenstad waar suiker, Tabac, koffie en fruit wordt geëxporteerd, die voornamelijk naar de VS gaan.
Zelf staan we versteld hoeveel invloeden vanuit de VS er in die ruim 100 jaar zijn overgewaaid. Vrouwen stijlen en blonderen hun haar, er zijn overal waar je kijkt fast-food ketens, er rijden voornamelijk gigantische pick-ups en er heerst een flink overgewicht. Echter, de Spaanse invloeden zijn ook nog in overvloed, waardoor je je soms afvraagt, is het hier meer Spaans of Amerikaans? Iedereen spreekt Spaans en overal hoor je Salsa muziek, mensen zijn uitzonderlijk aardig en behulpzaam, geïnteresseerd en willen graag hun mooie Puerto Rico delen.


En daar genieten we van, we besluiten na een bezoek aan het koffie museum langs de Arecibo Radiotelescoop te gaan, net onder Arecibo aan de noordkust van het eiland. Het is één van de beroemdste radiotelescopen van de wereld, voornamelijk door zijn enorme omvang, de grootste is gebouwd in een verlaging van een instorting van kaksteen. Het is de grootste gebogen schotel op aarde, we zijn onder de indruk en kunnen gelukkig met de laatste tour mee en nog de vele informatie in ons opnemen. Zelfs na sluitingstijd is Laurens niet bij de plek weg te slaan en de gehele terugreis raken we niet uitgepraat over deze geweldige plek en dit fantastisch mooie land.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.