2015-03-04 Ponce – Salinas (PR)

34. Kustvaren tussen de riffen
Ponce – Salinas
04-03-2015 tot 06-03-2015

Het is tijd om meer naar het Oosten te varen en dat is nog een uitdaging, want tegen de wind in zeilen biedt weinig hoop. Gelukkig heeft Puerto Rico ’s nachts een hele bijzondere windstilte, ook al is het overdag slecht weer. Er zijn uitzonderingen, maar in Ponce ervaren wij overdag altijd veel wind en dan ligt de boot lekker te klotsen en ’s nachts is het heerlijk slapen. Het is net iets koeler ook en voor het eerst in maanden pak je er weer een normale deken bij.

Wij besluiten daarom ’s nachts korte stukken te motoren. Dat kan door niet te ver de open zee op te varen en achter de riffen en eilanden te blijven. Je hebt dan een goede diepte van 5 meter en kan op de motor verder naar het Oosten. Ons plan is om dit een paar tochten te doen. Eerst naar Salinas, dan naar Patilas en dan hopelijk in 1x door naar Vieques, het grotere eiland naast Puerto Rico. Vanaf daar door naar de US Maagden eilanden en dan ons doel, Sint Maarten. We blijven wel een week in Ponce met een zeekoe onder de boot.


We vertrekken midden in de nacht om 02:00 uur en hijsen in de stilte het anker. Met weinig gas dobberen we de zee op en los van wat deining varen wij met 4 knopen naar het Oosten. Het gaat heerlijk en iedereen is opgewekt over de nachtelijke rust. Wij hadden niet verwacht dat het zo makkelijk zou gaan en denken al in de vroege morgen aan te komen.

Frederiek wordt tijdens haar dienst overvallen door een plotselinge verschijning van felle lichten naast de boot. Dan schrik je wel! Uit het niets heeft een patrouille boot van de politie haar lichten aangedaan en vaart op nog geen 5 meter naast de Wildevaart. Ze willen meteen weten wie wij zijn, waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Frederiek blijft kalm en geeft de nodige informatie en biedt de agenten aan het nummer van onze cruising permit te geven. Ondanks de slechte start hebben wij nu wel alles op orde en met de cruising permit mogen wij in US territoriale wateren varen. Het noemen van de permit blijkt al voldoende en ze laten ons verder varen.

Paul neemt de wacht over en na een uurtje varen begint het weer om te slaan. Het is even pech hebben, want we zijn bij het moeilijkste stuk van de tocht aangekomen. Met zeker 5 waypoint over nog geen 3 mijl navigeren wij tussen de eilanden door en er is 1 plek waar er geen beschutting is. Dan slaat het weer echt om en de golven nemen toe tot zeker 2 meter piekhoogte, geassisteerd door harde wind op de kop en keiharde regen.

De Wildevaart moet gas bijgeven en met soms maar 0.5 knoop is het een uitdaging de boot op koers te houden. De omstandigheden duwen de boot naar het land en daar zijn ondieptes en rotsen, een absolute nogo. Een vissersbootje vaart op 10 meter langs ons en wij liggen als het ware stil maar komen toch vooruit. Je ziet niets, maar bent dan blij dat je een waypoint hebt die bevestigd dat je wel de goede koers vaart.

Het is een klein frontje en na 15 minuten is het al over en komt er wat rust. Er volgen nog 2 van dezelfde soort frontjes, maar wetende dat het van korte duur is besluiten wij door te gaan. Dan valt de wind weg en koersen wij, eenmaal weer veilig achter een grote bank, over prachtig vlak water naar Salinas. Daar ronden wij een boei en varen zo de mangroves in. Een hele bijzonder gewaarwording. Het is slechts 30 meter breed, er is een diepte van 3 meter en onze dieptemeter staat soms op 1.2 (diepte onder de kiel). Aan weerzijde zie je allemaal bos met wortels en takken die in het water verdwijnen.


We vinden een mooie plek dichtbij de haven en het is er gezellig druk. De beschutte plek is een oord voor zeilers die op goed weer wachten. Goede faciliteiten en veel plekken voor zeilers om een hapje en drankje te doen. Er liggen ook veel boten voor langere tijd. Met de ideale ankergrond is dit een plek om je boot veilig te borgen tijdens het orkaanseizoen.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.