2015-05-26 Salinas (PR) – Batei Island (PR)

35. Sailing West with SY Osprey
Salinas (PR) – Matei Ilsand (PR)
2015-05-25 tot 2015-05-27

Samen met André (broer), Rianne (moeder) en Caroline, de vriendin van Laurens, hebben we een moeilijke, emotionele, maar ook fijne eerste week gehad . Fijn omdat wij er voor elkaar waren en samen op pad konden om allerlei administratieve zaken te regelen, afspraken af te gaan, de rechtszaak voor te bereiden en diverse plekken te bezoeken, we scheuren door het hele land!

Samen hebben we de plek bezocht waar Laurens is aangereden en de moeder van Laurens heeft daar het SOS hangertje van Laurens opgehangen die hij vroeger droeg. Wij hebben het samen nog aangevuld met bloemen, al was er naast de vlag en het houten bordje dat wij hadden opgehangen, al heel veel neergelegd bij de plek door de lokale bevolking.



We bezoeken met elkaar de hoofdstad San Juan, we kunnen veel laten zien wat we ook met Laurens hebben gezien, alle mooie monumentale gebouwen, kleurenpracht, de mensen en het fort, genieten!
Op woensdag 20 mei was Laurens jarig en dat hebben wij gevierd met een goed glas whisky. De volgende ochtend zaten we al om half 7 in de auto richting het gerechtsgebouw. We hadden dankzij Caroline een goede tolk die wat meer duidelijkheid gaf bij dit frustrerende proces. Het was een intensieve dag, de verdachte heeft zijn rechten verworpen en daarmee komt er 26 juni een volledige rechtszaak, dus geen schikking. We hebben de verdachte gesproken, waar helaas weinig emotie bij te zien was en wat eigenlijk alleen maar meer vragen opriep. Door middel van een echte rechtszaak op 26 juni en door onze aanwezigheid, het gegeven interview aan de pers, hopen we dat de verdachte op een juiste manier berecht wordt voor wat hij fout heeft gedaan, namelijk Laurens achter laten en niet de hulp bieden die op dat moment nodig was om Laurens een eventuele kans te geven.



Na deze hectische dagen hebben we allemaal op vrijdag op de Wildevaart gezeten, daar gezwommen en met de bijboot door de mangrove gevaren, even geen afspraken en dingen moeten, even het bootleven proeven. Het was dubbel voor iedereen om op de boot te zijn, de boot waar Laurens zijn hart in heeft gestopt en waar hij in elke hoek te vinden is, al is het met zijn tandenborstel, slaapzak of alles wat hij gebouwd heeft. We hebben er goed bij stil gestaan en een echt Caribische bbq gehad bij de haven met Joe en Juliette van zeilboot Osprey, waar wij mee verder zullen varen.

Zaterdag hebben we Caroline afgezet op het vliegveld en zijn we met zijn 4e naar Arecibo radiotelescoop gereden die Laurens zo geweldig vindt, we hebben ons er uren verwonderd en genoten van de mooie plek.
Zondag was het alweer tijd om afscheid te nemen en worden we afgezet bij de Wildevaart, nadat we eerst nog even wat juiste inkopen gedaan hadden. De boot is koud, alleen, stil en verlaten, maar daar brengen we gauw verandering in, samen met Laurens maken we de reis af! We worden goed opgevangen door Joe en Juliette van Osprey, een Amerikaans stel dat we al sinds Barbados kennen en veel mee zijn opgevaren. Een geweldige verrassing dat zij speciaal voor ons naar Puerto Rico zijn gekomen. Hun aanbod is er 1 uit 1000’en, precies op het goede moment en vol liefde en vertrouwen, want ons hoofd is nog helemaal niet bij het zeilen, laat staan planning.



SY Osprey is onderweg naar Florida en heeft aangeboden samen op te varen naar het noorden van de Bahama’s. Zij hebben de hele tochtplanning al klaar en wij kunnen een beetje onder hun hoede die richting op. Zij hebben ervaring van jaren zeilen en hebben zelf ook een rondje Atlantic gevaren maar zijn al bijna terug. De planning is grandioos, dat wij er niet eerder bij stil hebben gestaan. We gaan niet aan de oostkant van Puerto Rico langs, maar met de wind en stroming mee naar het westen, naar de Dominicaanse Republiek, de Bahama’s en vanuit daar met de Golfstroom naar Bermuda en vanuit naar de Azoren. De grote tocht wordt opgesplitst en de wind en swell wordt voordelig benut voor de Wildevaart. We varen in dit scenario weliswaar meer mijlen, maar wel met de elementen mee. Het is een goede keus voor de Wildevaart en omdat wij de 26e terug moeten zijn op Puerto Rico, is de oversteek naar de Azoren alles behalve zeker.

Wij zijn officieel getuigen en er is ons verteld dat waar wij ook op de wereld zijn, zij de vliegtickets betalen. De zaak is groot en er worden uitzonderingen gemaakt voor deze rechtszaak. Er is een nieuwe wet voor hit and run en de daar staat 8 jaar cel op. Dit is de eerste zaak waar de wet van toepassing is en de zaak heeft al veel media aandacht, mede doordat zowel de verdachte als Laurens niet van Puerto Rico zijn. Wij kunnen moeilijk vanaf de Atlantische oceaan overvliegen en willen nu rond 20 juni op de Abaco zijn van de Bahama’s. Dan zou er in juli nog tijd zijn voor de oversteek, voordat het te laat wordt i.v.m. het orkaan seizoen, dit is nog even afwachten.



Aan boord van de Wildevaart gaan we direct flink aan de slag. De boot komt gauw weer tot leven en de lieve Joe en Juliette hebben al dagen daarvoor de hele romp schoongemaakt, moet je voorstellen, twee mensen van 60 die uren onder de boot aan het schrobben zijn tussen de zeekoeien! Daar zat na 2 maanden stil liggen een geheel nieuw ecosysteem aan vast gegroeid. Op de propeller zat zo’n grote plant uit Finding nemo, waar alle tentakels van de plant heen en weer gaan. Krabben, vissen en slakken. Toen zij het eraf haalden was het een groot feestmaal voor de grotere vissen. Wij hebben er ook nog aan gewerkt en het was best weer even spannend. Je schraapt er van alles af en op nog geen centimeter afstand voel je de vissen langs je schieten, vechten voor wat voedsel. Ze zijn niet bang voor je, maar wij nog een beetje voor hun. Het is echt weer even wennen aan boord, alles loopt stroef, ruikt muf en alles wat we zo zorgvuldig van de boot hebben gehaald moet weer opgebouwd worden.

We nemen afscheid van Anna en John, die op onze boot hebben gelet in Salinas en met een dubbel gevoel gaat de boot nu echt verder, verder weg van wat er is gebeurd, maar dichterbij naar wat altijd was. Het zeilen! We eten bij Osprey een heerlijke maaltijd en 10 uur in de avond, in het donker, halen wij het anker op en varen de mangrove uit. De tocht is raar, wat stil en verdrietig, maar ook mooi tegelijkertijd. Het moment dat we op de Wildevaart kwamen hadden wij het gevoel dat we weer voluit konden ademen, dit is thuis ondanks het verdriet en het gemis dat sterk aanwezig is, we praten veel over Laurens, over ons drie en over de reis.

De tocht verloopt voorspoedig, we komen erachter dat we een heel nieuw ritme moeten vinden. Wij zijn zoekende naar het met zijn 2e varen en het is als opnieuw beginnen. Na 50 mijl komen we de volgende dag aan bij Matei Island, zuidwesten van Puerto Rico waar we ankeren in de middle of nowhere. Hier werken we aan de boot en zien we de pijlstaartroggen uit het water springen, jagend op kleinere vissen. We liggen op 2.5 meter diepte en de kiel gaat soms rakelings over een uitstekende rotsen en planten, maar het kan prima, er is weinig verval van het water.



Die nacht gaan wij dromenland in, maar eerst in het echte leven. Met zijn 4e motoren we in onze dinghy een baai in, alleen toegankelijk met een ingang van circa 40 meter tussen hoge rotsen en bomen, bepakt en bezakt met zaklamp en zwemkleding aan. Daar is een binnenmeer genaamd de illuminescent bay, oftewel de illuminiserende baai. Het is even zoeken en we denken dat we pech hebben, maar dat valt mee.

Achterin vinden we een plek waar de sliert van de propeller, de voortstuwing groen kleurt en licht geeft. Magisch, want hier blijken heel veel algen te zitten die licht geven in het donker als je het water beweegt. Ondertussen is het spiegelglad en Frederiek twijfelt geen moment en springt in het water. Wat we zien is ongelooflijk. In de spiegel van de hemel lichten alle beweging op. Je ziet je handen en benen slierten van licht maken, de bubbels geven licht en je merkt niet meer dat je aan het zwemmen bent, maar zweeft door een groen oplichtende oase.

We zwemmen zeker een halfuur in het magische water en het voelt onwerkelijk, zoals in dromenland bij de Grote Vriendelijke Reus met al die belletjes. Wat een ervaring, Laurens zou het geweldig hebben gevonden. Dit stond al zo lang op ons lijstje! We motoren terug en Frederiek ervaart aan het eind (ze wou het water maar niet uitkomen) haar eerste kwallenbeet. Zeker 6 slierten over haar arm, maar ze laat niets merken tot in de Wildevaart. Smerige schepsels die kwallen!



De volgende dag is het tijd om Puerto Rico officieel te gaan verlaten en dat betekend papierwerk. Je komt geen enkel nieuw land binnen zonder een ‘clearance paper’ en dus moeten wij naar een port of entry. We varen met de bijboot naar een klein mini dorpje in de buurt en vragen rond of iemand ons naar Mayaguez wil rijden. Ze helpen ons goed, maar het duurt wel 2 uur tot er een soort van publieke taxi is. Die rijd het hele eiland rond voor dit soort tochten en we betalen toch nog best wat, maar relatief is het een prima prijs. We moeten 50 kilometer naar het noorden, over een snelweg en dat wouden we niet liften dit keer. Joe en Juliette arriveren ook en gaan mee op de bonnefooi. We worden geweldig geholpen door een local en later herkend hij ons en praten wij over Laurens. Hij is erg emotioneel en enorm blij dat hij ons een beetje kon helpen. Het uitklaren is zo gedaan in een prachtig historisch gebouw en we maken terug in het dorp nog een uitgebreide wandeling. Natuurlijk zitten wij weer onder de muggenbulten en zij niet, maar dat zijn we gewend met Laurens. Die werd ook nooit gestoken! Deze muggen zie je niet en na 5 keer vragen of ze een grapje maakten geloven we het, het zijn no-see-fly’s (tot ze zichzelf hebben volgezogen met bloed).

We slapen nog een goede nacht om de volgende namiddag te kunnen vertrekken. Eerst motoren we naar een klein eilandje in de buurt, maar zodra we ons anker lichten en de Genua openen weten we het zonder het elkaar te zeggen, we varen door! Deze wind laten we niet liggen voor de Wildevaart, Osprey haalt ons wel weer in (zij vertrekken liever na het avond eten). We zeilen 4 tot 5 knopen en we knutselen ondertussen flink aan boord, van bamboe boom tot stuurautomaat, alles wordt geïnstalleerd. Op naar Samana, Dominicaanse republiek, nog 48 uur te gaan? Onze eerste nieuwe bestemming zonder Laurens, al vaart hij voor altijd met ons mee.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.