2015-06-02 Batei Island (PR) – Samana (DR)

36. Rust en Regelmaat richting Dominicaanse Republiek
Matei Ilsand (PR) – Samana, Puerto Bahia (DR)
2015-05-29 tot 2015-06-02

Na een goede nachtrust zijn we klaar voor een echte tocht, namelijk naar de Dominicaanse Republiek. Het is de plek Samana geworden omdat we liever wat mijlen maken om voor de 26e zeker weten op Abaco, Bahama’s te zijn. Het plan is in de namiddag vertrekken, samen met SY Osprey, maar het loopt anders dan gepland. Osprey vertrekt liever ‘s avonds omdat er dan minder wind is en dan kan Juliette beter inslingeren. Onze ervaring met minder dan 10 knopen wind is echter ‘stuurloos in het water dobberen’, dus wij kiezen ervoor te zeilen als de wind goed is.

Osprey haalt het anker al vroeg op, rond 9 uur en vaart richting een ander eilandje waar we hebben afgesproken wat te snorkelen en aan de boot te werken. Wij vertrekken een uurtje later en de boot is nog in ‘status klussen’. Alleen op de Genua pakken wij al 4 knopen en zo zijn we al snel op open water. Via de marifoon vernemen wij dat Osprey daar niet kan ankeren omdat er teveel swell (deining) is. Ze gaan verder naar een andere plek en wij laten weten dan door te varen. Ze halen ons ‘s nachts wel weer in en wij kunnen deze 4 á 5 knopen goed gebruiken als opstart van de tocht.



Het is hier ongelooflijk warm en we verbranden ter plekke terwijl we al zeilende aan de boot klussen. De dinghy moet nog aan boord terwijl we varen en de buitenboormotor moest nog aan de wildevaart gehangen worden en zo blijven we lekker bezig.. Na een lange dag toeren over de lange golven (vaart ontspannen), hebben wij een werkende stuurautomaak ‘Sjaak de 2e’, een nieuw boom voor de Genua van bamboe (Idee van Laurens en gevonden, na aandringen van Laurens om te zoeken in de bergen van Puerto Rico) en het werkt super!

Wanneer het donker wordt is Osprey ook weer in de buurt en de wind draait meer naar halve wind. Boom eruit, grootzeil over en een rif erin, want we gaan al dik 5 knopen met 15 knopen wind en vlagen van 20. Dan willen we Sjaak wat ontlasten, want Arie, onze wind-stuurautomaat is nog niet helemaal ready. We gaan een rustige nacht in tot Juliette ons oproept op de marifoon.



We houden elk uur even contact en afhankelijk van de omstandigheden soms een paar uur niet. Maar Juliette meld ons het weerbericht van de nacht, dat op de Mona Passage, oftewel de streek tussen de Dominicaanse Republiek en Puerto Rico. Rond middernacht neemt de wind toe tot 20 knopen, minimaal 15 vanuit oost en kans op thunderstorms. Een thunderstorm klinkt heel heftig en angstaanjagend maar is gewoon een laag drukgebied met wat bliksem erin. Het kan groot of klein zijn, warm of koud dat bepaalt of ze snel overkomen of lang blijven hangen.

Die nacht hebben wij de mooiste lichtshow die we ooit hebben gezien. We steken een extra rif en rollen de genua wat in voor de zekerheid, maar dat is niet nodig. Over bakboord, in het noorden en over stuurboord zien we in de verte overal gigantische bliksemschichten. Vaak komen ze niet uit de wolken maar verplaatsen ze van wolk naar wolk en zo nu en dan een grote klapper op het water. Het is duidelijk ver weg en de we varen qua wind nog stabiel. Inmiddels zijn wij al aan de overkant en varen de Mona passage al uit, maar op onze hoede zijn we wel. In Europa gedragen stormen zich heel anders, maar dit is toch meer midden oceaan met wat eilanden. Wat zou Laurens hebben gezegd, want die wist dit beter te interpreteren dan ons.

We kunnen geen kant op en het lijkt erop dat we onvermijdelijk deze storm in gaan, maar ons gevoel zegt dat we veilig zitten. De wolken draaien van ons weg en de energie zit veel te hoog in de lucht. We overleggen met Joe van Osprey en die vertelt dat er waarschijnlijk weinig gaat gebeuren en dat de storm naar het Oosten trekt. Mochten we een volledige windstilte in gaan en is de bliksem wel hoorbaar en zie je de storm overkomen luidt het advies; “Je hebt 2 minuten, niet meer dan dat om al je zeilen naar beneden te doen en goed vast te binden. Binnen zitten en afwachten. Dan komt het met een klap over en regent het zo hard dat je met je mond open vol loopt. Maar het duurt maar 15 minuten”.

Er gebeurd verder niets en we moeten rond 6 uur in de ochtend zelfs de motor aan doen om een beetje vooruit te komen. Amper wind en we motoren zeker 6 uur richting Samana. Als we de Samana baai invaren levert dat wat moeilijke momenten op. Het moment van invaren van een nieuw land c.q. eiland was een echt ding op de boot met zijn drieën. Speciale muziek werd er opgezet, vaak bepaalde albums die dan goed in de smaak vielen. Of gekke nummers, zoals het aanvaren op Barbados met het nummer ‘Conquest of Paradise’. Je ziet de prachtige bergen en beseft nog beter dat we niet met drie zijn en Laurens dit prachtigs moet missen.



Osprey is ons zoals gewoonlijk weer een paar mijl voor en dat vinden wij prima. Laat Joe maar lekker een goede ankerplek uitzoeken, dan sluiten wij wel aan. Zijn plek moet aan veel eisen voldoen, speciaal voor Juliette want er moet wel rustig geslapen worden. De baai van Samana is afgekeurd omdat het vol ligt met afval en er geen zuchtje wind staat. Oké, dat scheelt ons 6 mijl heen en weer motoren. We varen samen een uur door want daar is een nieuwe marina. Dit gaat mogelijk wat kosten, maar dat is prima dan, we moeten toch diesel tanken en een douche is ook wel weer lekker.

Het blijkt een luxe resort te zijn, opgezet door Cubanen. Het seizoen is nog niet begonnen dus het personeel verveelt zich nogal, we worden geweldig geholpen bij het aanmeren en dat kwam goed van pas want de box is veel te groot voor de Wildevaart en er zijn zeker 2 springen nodig aan beide kanten. Het inklaren verloopt flexibel want er is op het resort, speciaal voor de haven, een immigratiekantoor en customs. De eigenaar heeft er veel voor over om boten in zijn haven te krijgen en de sfeer te combineren met het resort. De boot wordt door twee mensen van de marine gecontroleerd. Ze zijn zo lui en eerder vermoeid dat er niet 1 maar 2 boten zijn binnengekomen die gecontroleerd moeten worden, dat ze gaan zitten, een beetje kletsen en dan is het wel weer goed. De marineman verteld dat de ‘stoere vogel met zonnebril op’ van een speciale eenheid is voor het controleren van boten. Hij knikt stoer en wij vinden alles prima. Op het moment dat de controle kan beginnen en ons wordt gevraagd hem te assisteren gebaart de man; it’s okay, nadat hij snel een blik naar binnen werpt vanuit de kuip, wat nou controle!

De haven is zo luxe dat er 2 zwembaden, douches, poolruimtes, restaurants, stroom, water, internet, supermarkt en noem het maar op is, inclusief. We zwemmen lekker, genieten van alles en na een goed avondmaal is het tijd om slaap in te halen. Het wachtlopen met zijn 2 zal nog wel tijd nodig hebben om te wennen.



De volgende dag gaan we de stad in, naar de havenkom van Samana, lekker cultuursnuiven. Het is even zoeken naar de uitgang, maar de zwaarbewapende bewakers (dikke shotguns) wijzen ons de weg. Eenmaal van het terrein op de openbaren weg is er een nieuw leven gaande, een druk en turbulent bestaan van 100’en crossers en veel busjes. De weg is goed en langs de weg zijn kleine huisjes, maar ze maken er allemaal wat moois van en er is veel muziek en gezelligheid, het is zondag! We moeten zeker 5 heuvels over, kletsen lekker door en bij het stadje is het pas echt een chaos. We pinnen wat Dominicaanse peso’s (44.5 = $1) en gaan op zoek naar een gastvlaggetje.

Het weer is veranderlijk met veel zon, geen wind en een benauwd klimaat tot plotseling grote donderwolken en keiharde stortregen. Gelukkig zitten wij dan te eten. Op de terugweg scoren we een taxi dat bestaat uit een Suzuki 125cc crosser met een zelfgebouwd karretjes erachter. Lachen, gieren en brullen want komt dat ding wel die heuvels op? De man kan wat Engels en we kletsen wat. Ik laat hem stoppen bij een tent waar ik vlaggen had gezien en later bij een fruitkraampje met de heerlijkste mango`s en ananas.



De Suzuki haalt het en we komen veilig aan bij de Puerto Bahia waar we nog een lift van de bewaking krijgen naar de grote hal van de marina. Tijd voor fruit en lekker eten. We besluiten i.v.m. het weer nog een nachtje te blijven. We leren Mexicaans Domino, zwemmen nog wat en werken een dag aan de boot. De Aries is nu bijna klaar, alleen nog de lijnen eraan, maar wat 3 maanden terug kapot ging is gemaakt na een dag flink zweten.



Dan is het echt tijd om te gaan. Uitklaren, diesel tanken en op naar de overkant om grotten te bekijken in het natuurpark.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.