07-06-2015 Samana, Puerto Bahia (DR) – Luperon (DR)

37. Bliksem, snelheid, ondieptes en het ontdekken van de Dominicaanse Republiek
Samana, Puerto Bahia (DR) – Luperon (DR)
2015-06-02 tot 07-06-2015

Na het uitklaren en diesel tanken is het tijd om deze luxe te verlaten, we hebben ervan genoten, maar de Wildevaart en haar bemanning lag niet echt op haar plek tussen alle rijkdom. Er werd ons zelfs meerdere malen gevraagd of we niet wilde dat de boot gepoetst wordt? Ze moesten eens weten hoeveel uren er al in het boenen van de boot zit, ze is prima zoals ze nu is, een waar paleis voor ons!
We hoorde van Osprey dat er aan de andere kant van Samana bay diverse grotten zijn, dat binnen een groot natuurpark. Dat klinkt als muziek in onze oren, dus op naar de overkant!

Met alleen de genua genieten we van de tocht, maar eenmaal aan de overkant blijkt het weer om te slaan. Er komen meer golven, meer wind en we zien boven land een wolkenformatie ontstaan die we nog nooit eerder gezien hebben. Zo indrukwekkend! De wolken zijn zo donker als de nacht, ze vormen een soort cirkel en duwen de “normale” wolken omhoog waardoor het net een deken lijkt die zich als een circel beweegt. We kijken nog even rond aan de overkant, zien dat Osprey geen goede ankerplek kan vinden en besluiten nu ook het grootzeil te heisen en willen zo snel mogelijk weg van deze donkere plek. Na 2 uur opkruisen om uiteindelijk de kop van Samana te kunnen ronden, lijken de wolken nu toch op ons af te komen. De wind valt weg terwijl er nog steeds golfslag is, die de boot stillegt.
We besluiten de motor bij te zetten om toch vaart te houden, weg van het onheil. Osprey roept ons op met de vraag of de kids, wij dus, oke zijn. Zij blijken flink in de stortregen achter ons te zitten! Wij ontspringen die dans en kunnen de kaap mooi ronden waarna we de zeilen wat kunnen vieren, gelukkig! De wolkenformatie is een categorie 3 thunderstorm (kunnen we hebben), maar die blijft boven het eiland hangen. Het was een flinke tocht, te zwaar voor de electrische stuurautomaat en de Aries windvaan was nog niet helemaal klaar om werk te leveren, dat betekende een flinke workout voor ons.



Nu we de kaap rond zijn wordt alles rustiger, de golven veranderen wat meer in deining en zo varen we met 5 knopen de nacht in. Dit met een volle maan achter ons die de gehele boot verlicht. De hele nacht zien we aan bakboord prachtige rotsen waar flinke grotten in zijn gevormd door alle ruige natuurkrachten en door alle regen mooi groen gekleurd zijn, net een sprookje.
De volgende dag hebben we eerst een wisselende wind, van half naar voor de wind en weer terug, totdat de wind weer toeneemt en ons niet meer alleen laat. We schieten plots met 5 knopen door het water, het worden er 6 en wanneer een mooie golf ons mee neemt, zien we zelfs 8 op de teller staan, we vliegen!



Osprey riep ons net daarvoor nog op dat ze 3 mijl achter ons varen en verwachtte ons binnen een uur in te halen. Na een paar uur spreken we ze weer en blijken ze 4 mijl achter ons te liggen. Ons halen ze niet in hoor, de Wildevaart heef er zin in!
Het was nog even de vraag of we met daglicht aan zouden komen, maar met deze snelheden lukt het ons om ruim op tijd binnen te varen. Een groot geluk, blijkt nu bij het binnenvaren. We hebben geen gedetaileerde kaarten van de Dominicaanse Republiek, maar wel alle waypoints van Osprey, dus we dachten; “dat komt wel goed”. Bij binnenkomst zien we zoveel ondieptes en daalt de dieptemeter tot schrikbarende ondiepte`s dat we ons voorlopig maar even vast leggen aan een rode boei, wachtend op Osprey. Wanneer Osprey binnen komt varen hebben wij de boot al netjes opgeruimd en varen met de motor achter Osprey de smalle baai binnen. We roepen voor de zekerheid nog over de marifoon dat we 1.85 meter diep zijn en voor we het weten, nog maar net voorbij de eerste boei, liggen we vast! Dit is ons meest slecht denkbare scenario, weten we uit voorgaande ervaringen, ’13 ton beton’.

We schrikken ons rot, roepen op de marifoon dat we vast liggen en zetten op instructie de motor in zijn vooruit. Het blijkt blubber te zijn en we komen snel los, maar we staan op dubbel scherp, hier willen we niet vast komen te liggen! We moeten een nog veel smaller stuk tussendoor, aan beide kanten mangrove en je ziet aan het water dat het er ondiep is. We halen opgelucht adem als we tussen andere boten doovaren, we zijn de baai veilig binnen! We gooien het anker uit dichtbij Osprey, perfect denken we! Maar als we na 10 meter ketting nog eens 10 meter anker ketting uitgooien voelen we iets raars, we durven elkaar niet aan te kijken.. licht de boot nou weer vast, hier in de baai? We liggen half op de wind en de boot gaat geen kant op, als we de motor in zijn vooruit gooien om de punt in de wind te draaien zodat we het anker op kunnen halen schiet het roer 6cm omhoog, shit! We liggen letterlijk als een baksteen aan de grond, voor het eerst sinds deze reis en dat in deze drukke baai, dat is toch niet te geloven! Paul gebruikt als zijn krachten om via de anker ketting de punt in de wind te draaien, dit terwijl we de motor laten helpen en dan plots, zijn we los. Wegwezen hier!! We zijn nog niet op adem of we moeten goed bedenken waar we nu het anker uitgooien. Dan maar terug varen vanwaar we gekomen zijn en daar voor anker, en dat lukt. We zijn kapot, van de heftige tocht, de spanning en het vastlopen, maar we liggen en hoeven niets meer te doen dan eten en slapen. Dat is een fijne gedachte.

We slapen uren, het varen kost ons toch nog veel energie, alsmede de warmte en de vele indrukken. Hiernaast vraagt Laurens, ondanks dat hij er niet is ook veel energie. We praten beide veel met hem, zowel in gedachte als in dromen, het gevoel overheerst dat hij er zo graag bij had willen zijn en mee had willen denken over de vele keuzes die je op een zeilboot moet maken. Onbewust doet hij met ons mee, of we willen of niet, we zijn nou eenmaal samen de Wildevaart en de Wildevaart is hetgeen waarmee we het nu moeten doen.

Afleiding is goed, de volgende ochtend worden we uitgenodigd bij Osprey voor een BLT, bacon lettuce and tomato, heerlijk. Wij nemen een zelfgebakken brood mee en zo eenmaal kletsend loopt het ontbijt over in een lunch en gaan we in de middag op pad met onze dinghy.
De eerste plek waar we aan wal gaan blijkt vooral een werkplaats voor boten. Er liggen prachtige schepen die worden opgeknapt, waaronder een gigantische motorboot van een Amerikaanse man die vol trots zijn boot laat zien. We krijgen een rondleiding door zijn paleis en verbazen ons over alles wat we zien, hij verteld dat hij voor een prikkie mensen in dienst heeft. Een volwaardig, gediplomeerd schilder kost 20 dollar per dag. Alles ziet er piekfijn uit, maar we moeten door naar de douane en immigratie en gaan met de dinghy naar de volgende plek. Dit blijkt zo verlaten te zijn, hier kan geen douane zijn. Na een stuk lopen komen we op een plek waar ook geen douane te vinden is. Dan toch maar weer met de dinghy op pad naar weer een andere plek, dit alles rond dezelfde baai! Eenmaal aangekomen ziet het er in eerste instantie ook niet erg hoopvol uit, maar blijken we toch op de juiste plek te zijn.

Het vele papierwerk overal is soms erg vermoeiend, vooral omdat alles dubbel ingevuld moet worden, je moet bij de douane komen, immigratie, de marine, dan komt er nog iemand van toerisme, iemand van ecosystemen, vraag ons niet wat daar het doel van is en dan moet je ooknog langs de haven autoriteiten. Je snapt dat dit uren van wachten, invullen en vaak ook nog eens dubbel betalen betekend, geen pretje. Maar dat mag de pret niet drukken want we horen in het dorpje Luperon dat we voor 10 dollar een motor kunnen huren, dat klinkt als een plan!
We spreken met de motor man af voor de volgende dag en ontdekken de rest van het dorpje, waar vandaag een vrije dag heerst omdat het de dag van de kletsende koe is? We begrijpen niet helemaal wat dat inhoud, maar vinden de sfeer heerlijk en kijken rustig om ons heen, zien geiten over de weg lopen, eeuwen oude auto`s, motors en huizen met alle kleuren van de regenboog en niet te vergeten overal muziek!



De volgende ochtend staan we te springen om met de motor op pad te gaan en het land te ontdekken. We hoorde van onze belgische buurman hier in de baai dat eigenlijk alles leuk en mooi is, maar vooral het strand wat westelijker richting La Isabella schijnt prachtig te zijn.
Wij vinden alles leuk en scheuren eerst naar het stadje, Puerto Plata. Wat een vieze industrie stad blijkt dit te zijn maar wel een belevenis opzich. Het belangrijkste vervoersmiddel hier is de motor, af en toe een auto en verder veel vrachtverkeer, waarvan vele vrachtwagens hun gote neus missen en gewoon met open motor rijden! Helaas zien we ook veel afval langs de weg, hun manier van afvalverwerking is het simpelweg te verbranden. Op onze weg richting het noordwesten kopen we wat fruit langs de weg, mango`s en ananas in overvloed! In een mooi bergdorpje eten we dit lekkers op en hebben we weer nieuwe energie voor de volgende tocht, op naar een verfrissende duik!



Ondertussen zien we prachtig glooiende bergen, schattige dorpjes, landbouw en passeren we diverse keren een groep stieren of koeien. Bij het strand nemen we een verfrissende duik en genieten we van een heerlijke Snapper, een vis die we al lange tijd willen vangen, maar wat ons nog niet is gelukt. We genieten van deze fijne plek, maar voor we het weten moeten we alweer gaan omdat het nog een flinke tocht terug is en je hier niet wilt rijden in het donker. Dus daar gaan we weer, over het heuvelachtige landschap, door de dorpjes, langs de akkers en uiteindelijk arriveren we weer in Luperon, al hadden we nog wel meer uren willen rijden. De motor is hier het ideale vervoersmiddel, je geniet van de vrijheid, ziet veel en hebt de frisse wind om je heen. Laurens had dit geweldig gevonden!



Moe en voldaan gaan we naar bed, waarna zaterdag de dames, Frederiek en Juliette boodschappen gaan doen. Dit is de laatste “goedkope” plek tot de Azoren. Hierna, in de Bahamas en op Bermuda is weinig te halen en alles is minimaal dubbel zo duur. Dit betekend een kar vol boodschappen, van blikvoer tot bloem, groente, fruit en een koekje per dag, wat een luxe aan boord van de Wildevaart!

Vandaag is het zondag, onze laatste dag, deze staat wederom in het teken van papierwerk voor een “clearance paper” en de marine moet nog aan boord komen om te controleren voordat we echt het land mogen verlaten, benieuwd hoe dat gaat verlopen, er heerst hier nogal veel “manjana”…. Erna op naar de Bahamas!

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.