2015-06-21 Pig’s Beach – Warderick Wells

42. Over het witte zand
Pig’s beach – Warderick Wells
2015-06-20 tot 2015-06-21

In de morgen genieten we van een frisse duik, wat zoals gebruikelijk onze douche is. We bakken een brood of maken een omelet. Hier is ook deze ochtend niets nieuws aan, behalve dat het douchen een nieuwe dimensie kreeg toen Paul weer schoon aan boord klom. Op het moment dat hij op de trap stapt, schiet er een nursery shark onder hem door, net of het de normaalste zaak van de wereld is! We zijn echt ver van huis in een tropisch paradijs denken we, dromerig om ons heen kijken naar de varkens verderop in het water.

Na de koffie halen we het anker op, tegenwoordig proberen we dit zo min mogelijk met de motor te doen en zonder deze gestart te hebben zeilen we zo weg van deze prachtige plek, op weg naar Warderick Wells, 22 mijl verderop.



Het wordt een heerlijk ontspannen tocht, onderweg hebben we veel marifoon contact met Osprey. We vragen elkaar het ene na het andere moeilijke raadsel terwijl we steeds beter worden met het lezen van de ondieptes in het water. Als we denken dat we het aardig onder de knie hebben, blijkt het tegenovergestelde waar te zijn als we de Cay van Warderick Wells binnen varen. Alle kleuren blauw, van licht naar donker, schieten langs ons heen op nog geen paar meter afstand. Frederiek heeft contact met de park Ranger via de marifoon en die geeft koelbloedig aan, blijf in de donkere gedeeltes van de geul. Deze geul is geen vaargeul zoals we die kennen, nee dit is een door de natuur gevormde ronding tussen diverse koraal eilandjes. Wij moeten aan het einde van deze ronding zijn voor de anker plek. De spanning stijgt aan boord, zien we het nou wel of niet goed? En aangezien onze dieptemeter ons niet veel wijzer maakt, letten we goed op de kaart. Osprey is al binnen en wanneer we halverwege zijn komt Joe met zijn dinghy ons tegemoet en begeleid ons verder. Met een gevoel van opluchting en bewondering voor deze natuurpracht, leggen we vast aan een mooring.

De plekken lijken elkaar alleen maar te overtreffen. Deze plek is nog mooier dan wat we ooit hebben gezien! Frederiek kan niet wachten om de mast in te gaan om al het blauwe kleurenpracht vanaf een hoge afstand te bewonderen. Al lijkt het een nog leuker idee om dat te doen wanneer we weer uitvaren, dus we wachten nog even en springen het water in, kijken wat de onderwater wereld te bieden heeft. Er zijn diverse mooring balls waar je je dinghy aan vast kan maken, dit zijn perfecte plekken om te snorkelen. Er zijn veel scholen met vis te zien, waaronder grote tonijnen, gigantische kreeften en heel veel koraal. Het park is beschermt en er mag niet gevist worden! We gaan diverse plekken af, en zien op een gegeven moment zelfs nog een reef shark voorbij komen, het kan niet gekker worden! Genoeg avontuur voor vandaag, op de boot maken we ons houten bord af die we hier op Booboo Hill willen achter laten en hebben nog een film avondje bij Osprey.



De volgende dag gaan we vroeg naar Booboo Hill, wat een leuke wandeling is door het droge, maar fascinerend landschap. Er is ondanks de droogte veel leven te zien, van krabbetjes tot vogels en beestjes die we nog nooit gezien hebben. We hebben geen idee wat ons te wachten staat, eenmaal bovenop de berg is er een gigantisch grote stapel met bordjes en plankjes van zeilers! Daar staat de Wildevaart nu mooi tussen, met de boot op de achtergrond. Op de terugweg zien we nog een paar blow holes, waar bij hoog water met een gigantische druk het water omhoog wordt geduwd. Voordat we het anker ophalen, willen we nog goed gebruik maken van dat we hier zijn en besluiten nog wat snorkel plekken af te gaan. De rust en stilte onder water doet ons goed. Verbazingwekkend hoe je uren kan blijven drijven en maar om je heen de diepte in turen. Vooral als de zon dan ook nog eens door het water schijnt, zie je alle kleuren van de regenboog oplichten vanaf het koraal, het lijkt sprookjesachtig.



Dan toch, wordt het aan het einde van de middag tijd om ook hier weer het anker op te halen, we zijn helaas aan tijd gebonden! Het is nog de vraag of we naar Puerto Rico moeten voor de rechtszaak, maar anders hebben we alsnog haast om voor eind juni te vertrekken naar de Azoren in verband met het orkaan seizoen in deze regio (en we zijn al laat).

Wanneer Paul de Wildevaart los gooit, zit Frederiek al in het topje van de mast, met Go Pro en camera klaar. We gaan op weg naar Shroud Cay, 20 mijl verderop.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.