2015-06-22 Warderick Wells – Shroud cay

43. Een aanblik van bovenaf
Warderick Wells – Shroud cay
2015-06-21 tot 2015-06-22

Het is een gek gezicht, vanaf de top van de mast Paul druk bezig te zien met het anker en dan snel terug naar de kuip om de motor en het roer te bedienen, en dat in een toch al spannend vaarwater. Maar het is een uitdaging en op een mooiere plek als deze kunnen we toch niet komen? Dat moet worden vast gelegd! Het is adembenemend, om Osprey en de Wildevaart vanaf zo hoog de moeilijke doorvaart te zien passeren. Er moeten boten rakelings gepasseerd worden en ondieptes zijn nog geen 2 meter van de boot verwijderd. Het water is zo helder dat je de schaduw van Osprey en hun dinghy op de bodem ziet, dit levert prachtige beelden op. Frederiek zwaait nog wat naar andere boten vanaf de top van de mast en voor we het weten zijn we dit indrukwekkende stukje Bahama’s uit en worden de zeilen gehesen en mag Frederiek weer naar beneden.



Ook deze tocht loopt als een zonnetje, we lijken wel cruisers! Op een paar spannende ondieptes na arriveren we `s avonds bij Shroud Cay. Frederiek gaat nog even bij Osprey langs met de dinghy om de prachtige foto’s te laten zien en dan is het de volgende dag tijd om te zien waarom Joe ons hier naartoe heeft genomen. De mangroves! We gaan met zijn allen in de dinghy van Osprey en voor we het weten worden we aan beide kanten omringd door mangrove. We hebben wel vaker mangrove gezien, voornamelijk in Puerto Rico en de Dominicaanse Republiek, maar nergens was het water zo helder als hier. We kunnen continue de bodem zien. Bij een klein mini eilandje met een mangrove struikje erop, parkeren we de dinghy en gaan we met onze snorkels het onderwaterpark van de mangrove eens nader bekijken. Paul wijst Frederiek een kleine barracuda aan, die zo klein nog iets schattigs heeft in vergelijking met de afzichtelijk enge volwassen versie. Bij nadere inspectie ziet Frederiek iets heel raars tussen de vele wortels van de mangrove, wat is het? Gillend door de snorkel komen Joe en Juliette snel dichterbij en we komen tot de conclusie dat het gigantische beest tussen de takken met de grootste uitpuilende ogen ooit, een puffer fish is!

We vinden prachtige schelpen en vervolgen ons parcours door de wirwar van wegen binnen de mangrove, dit tegen de stroming in, om ons een uur later terug te laten drijven in het water. De terugweg is een feest, het water is lekker koel en omdat het zo ondiep is kan je rennen onder water of je met je handen voort bewegen, een heerlijke work-out met veel plezier. Joe en Juliette weten niet waar we alle energie vandaan halen. Die laten zich na een halfuur al in de dinghy terug drijven, maar wij houden van wat meer koelte en zijn blij met de extra beweegmomenten. Soms zijn we een beetje moe van alle warmte, maar Joe en Juliette komen uit Florida en zijn die continue warmte gewend. Ze kunnen niet begrijpen dat we als Nederlanders de seizoenen kunnen missen, ook wel eens van regen houden en de geur van de herfst waarderen.



Paul doet `s middags wat klussen aan de boot die nodig zijn voordat we beginnen aan de oversteek. Dat komt nu wel dichtbij! Frederiek mag nog even op avontuur met Osprey. We gaan het land op, vinden waterputten en kunnen het niet laten weer terug te gaan naar de magie van de mangrove. Dit keer zwemmen we niet langs de mangrove maar proberen we er doorheen te drijven als slangen tussen alle takken. Het is fascinerend hoe er tussen al deze takken leven plaats vindt. Van kleine schelpjes tot visjes waarvan je weet dat ze zullen uitgroeien tot grote jongens. We vinden een open stuk ondiep water, wat wel een heet bad lijkt. Juliette en Frederiek scrubben elkaar met het zand en blijven nog een tijdje in dit bad drijven. Nog even denkt Frederiek, en dan is dit over. Ze probeert dit moment goed vast te houden, om nooit meer te vergeten.

Paul maakt die avond voor ons allen nasi, Juliette kan niet ophouden hoe heerlijk ze het vind om een man zo in de keuken bezig te zien. Het eten smaakt ook nog eens heerlijk (met kip uit blik!) en dan ziet ze dat Paul zonder moeite de afwas op zich neemt, zij wilt ook zo’n man!



We maken plannen om de volgende dag te vertrekken naar onze laatste bestemming, Nassau – de hoofdstad op het eiland New Providence van de Bahama’s. Daar zullen we onszelf en de boot voorbereiden op de oversteek, dat plusminus 4 weken duurt om naar de Azoren te zeilen. Hier gaan we ook afscheid nemen Joe en Juliette met hun boot Osprey. We voelen ons nu al beladen bij het idee dat er een einde komt aan onze fijne tijd met elkaar en praten tot laat in de nacht over verleden, heden en toekomst.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.