2015-06-23 Shroud Cay – Nassau

44. Als een slang door het land
Shroud cay – Nassau
2015-06-22 tot 2015-06-23

We krijgen bericht dat we niet meer naar Puerto Rico hoeven, de dader heeft schuld bekent op alle drie de aanklachten. Dit betekend dat het nu meer administratieve handelingen zijn en dan naar aanleiding van een rapport zal de rechter bepalen hoe lang en op welke manier zijn straf plaats vind.

Dit betekend voor ons dat Nassau geen plek meer van vliegen is, maar echt van vertrek, op weg naar Europa. We zetten de vertrekdatum op 25 juni, wat ons ruimte geeft voor 2 dagen van voorbereiding. We lichten ons anker om 6 uur in de ochtend in Shroud Cay, wederom zonder motor en zeilen naar Nassau. De laatste tocht is kort, met maar 47 mijl in vergelijking met de ruim 2600 mijl (4815 Km) die ons te wachten staat naar de Azoren.



Wanneer we goed op koers liggen gaat Paul nog even verder slapen en geniet Frederiek van de zonsondergang, daar kan je geen genoeg van krijgen. Wanneer Paul weer wakker wordt is hij nog wat slaperig in de kuip en laat per ongeluk een kussen in het water vallen. We kijken elkaar aan en binnen no-time springt Paul in onze Dinghy die achter de boot hangt en start de motor. Hij sjeest naar het kussen en komt met moeite weer bij de Wildevaart terug. Wat een grap, Frederiek alleen op de Wildevaart die door blijft zeilen en Paul op jacht naar het kussen. Dat moet een gek gezicht zijn geweest voor Osprey die naast ons vaart.

Osprey bereikt Nassau eerder dan ons. Wanneer wij de geul binnen varen melden we ons bij de Harbor Patrol en verteld Osprey ons via de marifoon waar ze voor anker liggen. Zij hebben moeite met deze plek, het doet ze veel denken aan Florida, de drukte, de huizen en de luxe die Paradise Islands uitstraalt tegenover Nassau. Juliette krijgt het benauwd, ze wilt nog niet naar huis! Ze zijn nu 16 maanden op reis en nog maar 3 weken van thuiskomst verwijderd. Ze gunnen zichzelf de luxe van een dock, waar wij onze dinghy ook naast mogen leggen. We laten de Wildevaart voor wat het is, 100 meter verderop voor anker en logeren de laatste 2 nachten op Osprey. We regelen water wat we bij hun dock vandaan tappen, doen meerdere malen boodschappen in de veel te dure Fresh Market en genieten van ons laatste ijsje.

De tijd vliegt, we weten niet zeker of we een clearance paper nodig hebben om de Azoren binnen te komen, omdat het Europa is. Voor de zekerheid gaan we toch naar een Cruise Terminal om dit te controleren, waar we te horen krijgen dat onze inklaringspapieren ook voor uitklaren gelden als we het land verlaten. Dat scheelt weer en we lopen het lange stuk terug naar de boot, bedenkend dat dit onze laatste wandeling in 4 weken zal zijn. Wat een gek idee.



Op Osprey worden we tijdens het logeren verwend met heerlijke ontbijtjes en een afscheidsmaal dat nog lekkerder is dan welk restaurant dat we kennen, wat een luxe dat Juliette een kok is! De laatste dag willen Joe en Juliette kosten wat het kost ons mee uit lunchen nemen, we mogen geen nee zeggen. We wandelen naar een restaurant waar we uitzicht hebben op de geul tussen Nassau en Paradise Island en genieten van ons laatste maal. We raken maar niet uitgepraat, beladen vol emoties lopen we terug naar Osprey, wetende dat het afscheid nadert.

Eenmaal op Osprey zegt Juliette dat we toch echt nog even binnen moeten komen zitten. Eenmaal binnen krijgen we een gigantisch grote tas vol met cadeautjes! Elke dag één cadeautje voor tijdens de oversteek, wij geven nog een tasje vol met kaartjes, elke dag één de komende 10 dagen terwijl we met zijn vieren staan te janken. Zo mooi waren de weken samen, wat een geschenk dat ze er voor ons waren in Puerto Rico. Beladen stappen we in onze dinghy naar de Wildevaart en starten de motor, klaar voor de grote tocht naar huis.

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.