2015-08-01 Horta (Faial) – Velaz (Sao Jorge)

46. Azoren, een groen paradijs
Horta, Faial (Azoren) – Velas, Sao Jorge (Azoren)
2015-07-23 tot 2015-08-01

De eerste uren aan land in Horta zijn we stil, van alle geluiden en mensen om ons heen. Er zijn zoveel indrukken, geuren en geluiden. We genieten van vers eten, een wasmachine en douchen uitgebreid. Voor we het weten stappen we `s avonds in een taxi naar het vliegveld waar we Bas ophalen. We zijn alle drie hyper van het weerzien en praten elkaars oren van het hoofd. We hebben tenslotte al 4 weken met niemand anders gepraat dan elkaar, en wat hebben we veel te vertellen!

Bij thuiskomst op de boot maken we een feestmaal met aardappel, vlees en groente. Wat zijn we toch een stel Nederlanders. Bas heeft diverse spullen meegenomen uit Nederland, waaronder kaas, drop en pretmix, we eten ons een slag in het rondte. Met de vulkaan Pico op de achtergrond, waar het avondrood van de zonsondergang mooi op te zien is, praten we op deze zwoele zomeravond tot in de laatste uurtjes. Tot we in een diepe slaap vallen. Na 4 weken non stop zeilen, kunnen we een hele nacht doorslapen, zonder diensten, wat een heerlijkheid!



De volgende dagen genieten we van wat Horta te bieden heeft, namelijk een supermarkt, leuke cafés en mooie wandelroutes met prachtige vergezichten. Tussen alle activiteiten door maken we elke dag een stukje van onze muurschildering af. Hier in Horta is rondom de haven namelijk tot waar het oog reikt, de kade beschilderd met tekeningen van zeilers. We vinden om de haverklap bekende tekeningen van boten waarvan we boeken hebben gelezen of boten die we onderweg zijn tegengekomen. Tijdens het schilderen komen er regelmatig mensen bij ons staan om te vragen wat we aan het doen zijn en waarom. We leggen uit dat de schilderingen voor geluk zijn tijdens het oceaanzeilen en dat de enige regel is, dat je over een andere schildering mag tekenen als van de vorige schildering de bootnaam niet meer leesbaar is.



We zijn tevreden over onze plek en wanneer deze af is, zijn we zelf ook klaar om te vertrekken naar het volgende eiland. Bas staat te popelen om te gaan zeilen terwijl Paul en Frederiek hier het liefst nog een tijdje vertoeven. Every ending is a new beginning, en zo ook voor onze volgende bestemming Sao Jorge. We hebben van Joe en Juliette van Osprey gehoord dat ons volgende eiland fantastisch mooi is.



Aan het einde van de middag op 26 juli zetten we zeil naar Velas, Sao Jorge. Bas is niet weg te slaan bij het roer, ondanks dat we toch echt een werkende stuurautomaat hebben. Ondertussen draait de camera overuren tijdens de eerste uren van deze 22 mijl tellende tocht. We zijn omringt door 3 eilanden, het eiland Faial, Pico en het eiland waar we koers naar zetten, Sao Jorge. Een mooi gezicht, vooral wanneer we de zon weer rood zien opgloeien tegen de vulkaan Pico, daar kan je geen genoeg van krijgen. Het beeld van de drie eilanden veranderd aan de lopende band. Wanneer we de nacht in gaan en er langzaam lichtjes oplichten op de drie kustlijnen, worden we vergezeld door een groep dolfijnen, prachtig!

De nacht brengt een windstilte met zich mee, waardoor we de laatste uurtjes naar Velas moeten motoren. Frederiek pakt haar kans en geniet van het motor gebrom terwijl ze weg doezelt in bed. Tegen 3 uur in de nacht varen we de kleine havenmond van Velas binnen en vinden een mooi plekje voor de Wildevaart. Het is indrukwekkend, we liggen aan een rotswand en er vliegen krijsende vogels boven ons langs, ze lijken wel te huilen.



Na een heerlijke nachtrust, ondanks de krijsende vogels, gaan we inklaren bij het havenkantoor. We hoeven de eerste nacht niet te betalen gelukkig, hier hoopte we al op door laat in de nacht aan te komen. De havenmeester José blijkt de aardigste havenmeester te zijn die we ooit ontmoet hebben. We zijn in de ochtend al even snel naar het toeristenbureau gelopen, maar werden daar niet veel wijzer. Tot we hier bij José aan zijn bureau plaats nemen. Naast havenmeester wil hij ons zo veel mogelijk informatie geven over zijn prachtige eiland! We krijgen een kaart en informatie over waar we het beste kunnen wandelen, snorkelen, de plaatsen waar je de leukste cafeetjes hebt en naar welke kaasboerderijen we allemaal kunnen. We zitten bijna een uur aan zijn bureau, hij regelt ondertussen een goedkope huurauto voor ons en we kunnen niet wachten het eiland te gaan ontdekken!

De volgende middag staat onze auto klaar, we kunnen 2,5 dag het eiland rondcruisen! In de ochtend gaan Bas en Paul eerst nog even snorkelen, waarbij Bas helaas met een kwal in aanraking komt. Hierna gaan we met de kaart, een picknickmand, snorkel en zwemspullen op pad, klaar voor ons auto avontuur. De kaart van het eiland staat volgeschreven met José zijn tips, we weten van gekkigheid niet waar we moeten beginnen! Dan maar gewoon de auto starten en op een mooi uitzichtpunt lunchen.

Na 5 minuten rijden vinden we al een prachtige plek, maar dat is te snel. We komen er achter dat het overal mooi is, dit eiland is een groen paradijs! Overal zijn blauwe Hortensia`s tot waar het oog reikt, op veel kleine weggetjes wordt je zelfs omsingeld met hortensia`s. Frederiek weet van gekkigheid niet meer waar ze allemaal foto`s van wil maken, alles is mooi! We stoppen om de haverklap en vinden uiteindelijk een prachtige plek om te lunchen. Tussen de hortensia`s en met uitzicht op Pico. We zien het water en de vallei aan de ene kant met uitzicht op de dorpen. Aan de andere kant zien we landerijen waar koeien staan te grazen tussen het voorbijgaande laaghangende wolkendek. Geef ons maar een tentje en we kunnen hier een week kamperen, hier wil je toch niet meer weg?



Na de lunch zetten we koers naar een bergtop, waar we helaas geen uitzicht hebben vanwege het laaghangende wolkendek, maar wel een sprookjesachtige tocht tussen de mist. Bij het dalen vinden we een afslag naar een dorpje en rijden zigzaggend naar beneden. Eenmaal in het dorp is er een mooie plek om te zwemmen, we springen alle drie van een grote muur af. Paul en Frederiek zijn snel klaar met zwemmen, de onderwater wereld is grauw en het water is koud. We voelen ons verwend, maar kunnen het niet helpen dat het toch wel wat indrukwekkender was in het Carieb, en dan voornamelijk de Bahama`s. Daar zwommen we nog tussen de haaien, zagen we schildpadden en tropische vissen ten overvloed. We zijn nu weer echt terug richting Europese wateren en dan is dit nog helder in vergelijking met Nederland. Op de terugweg genieten we van de omgeving en zijn we in onze gedachte verzonken, die dwalen weg naar wat we allemaal al beleefd, gezien en gedaan hebben.



De volgende morgen zijn we weer ready to go met onze lunchpakketjes en sneakers, want vandaag gaan we wandelen! Eenmaal bij de auto, die dicht bij een Nederlandse boot, Merrimac genoemd, geparkeerd staat, bedenkt Frederiek dat we nog een plekje over hebben in de auto. We stappen uit en lopen naar Merrimac om te vragen of er iemand mee wilt met ons auto-tripje vandaag. Hier gaat Marleen, opstapper op de boot, graag op in en zo vertrekken we met zijn vieren de bergen in.

Na verschillende adembenemende uitzichten, arriveren we bij het startpunt van onze wandeling die José ons heeft aanbevolen, het is zijn favoriet. Onze voeten begeven zich in rood zand, dat de hele weg zo blijft. Aan de ene kant lopen we langs het ravijn, dat een groene oase is met bloemen en uitzicht op zee, vanwaar we het volgende eiland Graciosa al kunnen zien liggen. Aan de andere kant zijn er rotsen en bomen die zich staande weten te houden aan deze steile wand.



We komen uit in een klein dorpje, die alleen bereikbaar is per voet of quad en vinden na intensief zoeken een cafeetje waar we door Marleen getrakteerd worden op een koude Cola. Genieten! Op de terugweg zijn we net te laat voor een rondleiding bij de kaasboerderij, waarna we terug gaan naar de haven. Daar zijn we uitgenodigd door Merrimac om te barbecueën.

We eten onze buikjes rond en hebben een erg gezellig avond met de bemanning van Merrimac en sluiten de avond af in de kuip met een proost op Laurens, dat met een goede whisky. Met de gedachte dat hij het hier ook geweldig had gevonden en net als ons onder de indruk zou zijn geweest van het fantastisch mooie schip Merrimac. Een beetje aangeschoten en vele verhalen rijker, vinden we tevreden ons bed.
In de ochtend hebben we nog een paar uur de auto en maken van de kans gebruik om toch nog naar een kaasfabriek te gaan. We zijn echte kaaskoppen, eten het liefst elke dag kaas, maar zijn alle drie nog nooit bij een kaasfabriek geweest! We hebben geluk en kunnen na een kopje koffie meteen mee met een tour. We hebben de meeste vragen van de hele groep en na afloop hebben we nog meer vragen. Dit wordt Googelen om meer over kaas te weten te komen! We eten diverse soorten kaas en gaan daarna naar de vuurtoren aan de westkant van het eiland.



Deze vuurtoren is al een paar jaar niet meer bewoond door een aardbeving in Faial en Pico in 1998. Sindsdien is de vuurtoren geautomatiseerd. Er had een familie al 5 generaties lang gewoond. Dit maakt de plek droevig en zelfs een beetje eng. De gebouwen zijn verlaten, leeg en lijken elk moment te kunnen instorten. Het is een ruige plek, aan een flinke rotswand, ver van de bewoonde wereld.
We lopen tussen de struiken langs de rotswand van deze West-Kaap. Er staat een flinke wind! We stellen ons voor nu op zee te zitten, wat is dat toch altijd surrealistisch, de zee bekijken vanaf land of er zelf op zitten. Vanaf land ziet de zee er zo veel enger uit, eenmaal op zee met veel wind, voel je je veilig op je eigen, zeewaardige schip.



De Azoren bestaan uit 9 eilanden en behoren tot Portugal. De eilanden liggen op 1500 kilometer van de Portugese kust. Het behoort dus bij Europa, maar ligt nog aardig ver van het vaste land! Zo voelt het ook, deze vulkanische eilanden liggen echt in de Atlantische Oceaan, waar natuurgeweld bij het leven hoort. In 1980 kwamen nog 49 mensen om bij een aardbeving en vijftig jaar eerder vertrok bijna de helft van de eilandbewoners naar de VS nadat vulkaan Capelinhos tot uitbarsting was gekomen.

We kunnen ons dat niet voorstellen, maar zijn des te meer onder de indruk van de schoonheid hier. Het toerisme begint steeds meer toe te nemen. Steeds meer mensen ontdekken de schoonheid van de eilanden hier, die in de zomer onderling goed bereikbaar zijn met een ferry.



Tijdens de terugreis bezoeken we nog een park en dan is het weer tijd om de auto in te leveren. Aan boord worden klusjes gedaan en is Frederiek begonnen met haar fotoboek van de reis. Tussendoor klimt Paul de 27 meter hoge mast van Merrimac in en maakt prachtige beelden van deze hoogte.



Paul neemt Frederiek mee op avontuur, nog voor haar verjaardag. Ze had eigenlijk een duikcursus gekregen van Paul en Laurens, maar hier was het niet van gekomen. Ze moet stevige schoenen en zwemkleding mee nemen, maar heeft geen idee wat er op haar te wachten staat. Wanneer we door Kees van Merrimac,worden afgezet in een dorpje, een half uur verderop, stijgt de spanning. Na een kopje koffie worden we opgehaald door drie gidsen en rijden we met een pick-up vol met spullen naar een afgelegen plek, waar we wetsuits aan krijgen en klimgordels. We gaan Canyoningen! In de daarop volgende 3 uur abseilen we van 4 flinke watervallen en springen we van 3 flinke rotsen. Tussendoor maken we prachtige wandelingen tussen de rotsen en het glooiende, groene landschap. We zijn de enige samen met de drie gidsen en vermaken ons zo goed, dat we onszelf deze hobby zo zien eigen maken!



Zoals dat gaat op reis, is het ook hier weer tijd om afscheid te nemen. Afscheid van de bemanning van Merrimac uit Harlingen, onze Duitse buren, de geweldige havenmeester José en het eiland Sao Jorge, waar we ondertussen verliefd op zijn geworden.

Het afscheid van de Azoren valt zwaar op 1 augustus. We zijn hier maar anderhalve week geweest, maar zouden hier nog zo een maand kunnen blijven! Er is nog zoveel te zien en te beleven, maar we moeten door! Voor half augustus moet we terug naar het Engelse kanaal, om zo min mogelijk kans te lopen op stormen bij de Golf van Biskaje. We doen boodschappen en maken de boot zeeklaar, nemen afscheid en gooien de trossen los.

Op naar de Scilly Islands, 1200 mijl varen, met een gemiddelde van 100 mijl per dag denken we er 12 dagen over te doen en zien Merrimac daar misschien weer!

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.