2015-08-15 Ile D`Ouissant (Frankrijk) – Nederland

48. De Thuisreis
Ile D`Ouissant (Frankrijk) – Almere Nederland
2015-08-01 tot 2015-27-08-15

In het dorp blijkt, zoals verwacht, alles dicht. En dat terwijl we hoognodig diesel nodig hebben. Zonder nieuwe diesel kunnen we hier niet weg. Na een lange zoektocht komt er een meneer met een busje ons vertellen dat we wel wat diesel uit zijn bus mogen halen! Dat is nog eens vriendelijk, alleen bleek hij te weinig te hebben om het überhaupt omhoog te kunnen pompen. We besluiten een nachtje te blijven, de volgende dag zou om 14.00 de pomp open gaan en een avondje relaxen na zo`n tocht, is ook geen overbodige luxe. We maken een flinke salade op de boot met van alles en nog wat en wanneer we bijna klaar zijn om met het eten naar de kant te gaan en te picknicken, komt er een groep jongeren langszij liggen. Ze blijken hun verjaardag te vieren op een vlot, waar zich zo`n 20 man jongelui op heeft verzameld met bbq, bier, wijn en al! We krijgen ook een drankje en horen de meest uiteenlopende eiland- verhalen, een gezellige boel! Wanneer we toch uiteindelijk aan land weten te komen, maken we een prachtige wandeling naar een mooie plek waar we zowel uitzicht hebben op de baai als op de rotsen van het eiland. Tijdens de zons- ondergang genieten we van ons eten, een Franse wijn en voelen we ons als God in Frankrijk! We blikken terug op onze tocht, kijken naar de mijlen die we nog moeten maken en besluiten naar Roscoff te gaan. Na 2 weken stinken aan boord, zijn we toe aan een douche, wasmachine en supermarkt.



De volgende dag drinken Bas en Frederiek eerst een kopje koffie bij een café met uitzicht op de baai, net zoals het jaar ervoor met Marius. Erna hebben we eindelijk onze diesel en zetten we koers naar Roscoff, wederom een bekende plek voor ons. Onderweg willen we geen diesel verspillen tijdens de 6 uur stroom tegen, dus besluiten we aan een kardinaal aan te meren en kijken we een filmpje. We zetten de wekker 6 uur later en pakken nog even wat slaap. Wanneer we een gebonk horen, worden we wakker en constateren we dat we tegen de Kardinaal aankomen, nog geen minuut later gaat de wekker af, timing! We hijsen de zeilen en varen netjes verder naar Roscoff, met stroming mee.

Eenmaal in Roscoff aangekomen, herkennen we elkaar bijna niet na ons douche bezoek, we ruiken heerlijk en onze haren pluizen van geluk na een zoete was beurt. Naast het monteren van ons filmpje (dankzij Bas), het doen van boodschappen, de was en heel veel klusjes aan boord, genieten we ook van het landschap. We huren fietsen en strekken eens lekker onze benen. Frederiek pakt haar kans en huurt een elektrische fiets, waardoor ze dubbele afstanden weet af te leggen en de jongens regelmatig aan de arm neemt, bergjes op, wat een uitvinding! En wat een feest om op deze manier een plek te ontdekken. We fietsen langs weilanden, dorpjes met kerkjes, zitten op terrasjes, kijken mensen en denken vooral niet aan wat ons te wachten staat. Het bijna thuis zijn ligt zo dichtbij dat we het gewoon even willen vergeten, want wat is dit genieten!



Toch ontkomen we er niet aan, we moeten richting Nederland. Frederiek krijgt hier te horen dat ze over 2 weken al moet beginnen op haar nieuwe werk waardoor we haast hebben! We hielden er al rekening mee, maar nu het definitief is voelen we ons toch enigszins gehaast. We pakken een weather window met veel wind en zetten koers naar de Kanaal Eilanden.

Onderweg blijkt het toch handig om een pitstop te maken op één van de Kanaal Eilanden, Alderney, om het goede getij weer af te wachten. Geheel onverwachts zitten we plots aan een Engels biertje, op een Engels eiland, aan de Franse kust, blijft een gekke gewaarwording! De wind blijkt fors toe te nemen en vele boten komen schuilen in deze baai. Wij niet, we pakken onze kans wanneer na 6 uur de stroom weer veranderd en varen uit. We gaan als een speer, het regent en de stroom bouwt zich op, we gaan 7, 8, 9 knopen.. vanwege de harde wind en de deining, nemen we het roer in de hand en zien de mijlen weg tikken. Wanneer Frederiek al even aan het roer zit en achter zich een onbekend schip ziet, vraagt ze Paul hem even op te roepen. In eerste instantie dacht ze aan een vissersschip, maar na een uur ziet hij er wel erg groot uit en wanneer hij steeds dichterbij komt, blijkt het een marine schip.
Paul roept het Marine schip op, we krijgen tal van vragen en uiteindelijk moeten we met het schip mee naar binnen, Calais in. Terwijl we de boot 10 knopen per uur zien aantikken, komen er 4 mannen van de douane bij ons aan boord, om ons naar binnen te begeleiden. De stemming aan boord keldert, we gingen net zo hard! Nu moeten we met stroom tegen, in het donker de haven weer uit!



We balen, maar kijken ook onze ogen uit hoe deze Franse douane hun werk serieus nemen. We leggen aan, aan hun gigantische schip en er komen 15 mannen onze boot doorzoeken. Frederiek is binnen met 8 man, alle kastjes moeten open, de vloer moet er uit, van de watertanks worden samples gemaakt en het logboek wordt door een apart persoon gecontroleerd. We krijgen veel vragen, buiten bij Bas en Paul, zijn nog eens 6 mensen aan dek en zoeken in alle hoeken en gaten. Er komen speciale camera`s die in de mast en het reddingsvlot kijken en er zijn ondertussen 2 duikers onder de boot aan het inspecteren. Het gebeuren duurt in totaal ruim 3 uur en natuurlijk vinden ze niets. In eerste instantie geneerde we ons voor de rotzooi, het was een flinke natte, zoute bedoeling in de boot, maar de mannen vinden alles prachtig en maken veel foto`s.

Wanneer we dit avontuur weer gehad hebben, worden we naar buiten begeleid en nog voordat de echt donkere nacht met vele sterren zijn intrede doet, zijn wij alweer op het water te vinden. Het is donderdag en as maandag is Frederiek haar eerste werkdag, dat is moeilijk voor te stellen. We genieten van de mijlen en de kust die we ondertussen kunnen zien. De kust die van Frans overgaat naar de Belgische kust en uiteindelijk Nederlandse kust. We varen strak langs de windmolen parken en langs schepen die voor anker liggen, wat een drukte hier op zee! We kijken onze ogen uit, schepen komen voorbij, we lijken soms op ramkoers te liggen en dan toch weer niet. Wat zijn we blij met ons AIS systeem, prachtig om de boten op de computer te kunnen zien en te weten dat ze ons kunnen zien.



Deze donderdag vliegt voorbij, de mijlen schieten onder ons door en aan het einde van de middag voeren we onze eerste telefoongesprekken, we hebben bereik met onze telefoons! Rianne, de moeder van Laurens verteld nog over een weerswaarschuwing, code oranje. We zien ondertussen wel donkere tot zwarte lucht, maar denken dat het aan ons voorbij gaat. Wanneer Frederiek benedendeks het laatste avondmaal op zee aan het maken is (pannenkoeken!) wordt er heel hard geschreeuwd door Paul: “Fred motor aan!” Het enige wat ze hoort is een schreeuw van wind over de boot, door de zeilen heen, het klinkt alsof alle zeilen worden verscheurd door de wind! Wanneer het luik open gaat en de wind af te lezen is van het water dat door de wind van de golven afgeslagen wordt, is het duidelijk dat code oranje zich bij ons bevind. Bas was gelukkig net bezig met het derde rif en heeft op tijd alle zeilen kunnen laten zakken. Deze laatste storm duurt nog geen 20 minuten, waarna we alsnog pannenkoeken kunnen eten. Onze hartslag is gedaald en IJmuiden zien we liggen, thuiskomst komt dichtbij.
Wanneer we de pier van IJmuiden binnen varen is het al tegen middernacht. Geheel tegen onze verwachting in, zien we daar bij de sluis een hele club mensen op ons wachten. We genieten van het weerzien en wachten met elkaar tot we kunnen schutten. We varen gelijk door, de nacht in, het Amsterdam Rijnkanaal af, op weg naar Marina Muiderzand. Wanneer we voorbij de sluizen van Amsterdam zijn, worden de zeilen gehesen en maken we de laatste mijlen zeilend, de Wildevaart is terug op zoet water! Terug op de wateren waar onze dromen ooit begonnen!



In Marina Muiderzand maken we de mast klaar om te laten strijken, wat met veel hulp zo gebeurd is. We varen onder de Hollandse brug door naar Huizen en daar wordt de mast er weer op gezet. We willen met de mast omhoog aankomen in onze thuis- haven WSV Almere Haven. Wanneer we met motregen de haven invaren en we via de marifoon vernomen hebben dat we op onze oude plek mogen liggen, zien we plots een hele horde mensen op de kade staan! Hier hadden we geen idee van, wat een warm welkom! De havenmeesters staan met een bos bloemen klaar en er wordt schippersbitter uitgedeeld. Het is een warme afsluiter van een bevlogen reis, niets is ooit meer zoals het was…

Dit bericht is geplaatst in Wereldreis 2014-2016. Bookmark de permalink.